Είναι πραγματικά απορίας άξιο γιατί δεν το βλέπουν οι Έλληνες πολιτικοί και γιατί τώρα που μπήκαμε στην μακρά προεκλογική περίοδο δεν προτείνουν λύσεις για το πιο σημαντικό ζήτημα της χώρας, το από που θα έρθει η νέα ανάπτυξη. Πως γίνεται πολιτικοί που έζησαν την καταστροφή της προηγούμενης δεκαετίας, άλλοι επί χρόνια στην κυβέρνηση και άλλοι στην αντιπολίτευση να μην έχουν αντιληφθεί ότι το ζήτημα δεν είναι πως θα μοιράσουν κάτι που υπολείπεται κατά πολύ όλης της υπόλοιπης Ευρώπης, αλλά ότι πρέπει πρώτα να το αυξήσουν. Να δουν πως θα μεγαλώσει ο εγχώριος πλούτος, πριν αρχίσουν να τρώγονται για το πως θα τον μοιράσουν και θα τον αναδιανείμουν.
Αλλά για να φτάσουμε σε αυτόν τον συλλογισμό πρέπει πρώτα να συμφωνήσουμε στο πρόβλημα. Ότι το ελληνικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ, αυξάνει τα τελευταία χρόνια με ρυθμό ταχύτερο της υπόλοιπης Ευρώπης, αλλά δεν αρκεί για να τους προλάβουμε. Το ελληνικό ΑΕΠ αντιστοιχεί μόλις στο 68,4% του ευρωπαϊκού μέσου όρου και εμείς ανησυχούμε ή επιχαίρουμε αν η Βουλγαρία είναι σε καλύτερη ή χειρότερη θέση από εμάς. Στην Ιρλανδία το αντίστοιχο ποσοστό φτάνει το 237%. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος. Και μέχρι να τον πετύχουμε όλα τα υπόλοιπα έπονται.
Βλέπουμε τους πολιτικούς να «μυξοκλαίνε» ότι οι μισοί Έλληνες δηλώνουν ότι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν οικονομικά ένα απρόοπτο έξοδο ή μια εβδομάδα διακοπών και αντί να σκέφτονται τρόπους μεγέθυνσης του εγχώρια παραγόμενου προιόντος, της πίτας προς διανομή, αύξησης των καθαρών εισοδημάτων, αυτοί ψάχνουν τρόπους να αναδιανείμουν τα υπάρχοντα.
Μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος δεν έχει αντιληφθεί ότι δεν είμαστε ακόμα στην φάση της «πολυτέλειας» και της εγχώριας «αμπελοφιλοσοφίας» ώστε να συζητάμε αν ο φόρος για παράδειγμα των μερισμάτων είναι σκανδαλωδώς μικρός ή μεγάλος. Είναι πράγματι μικρός. Και υπάρχει λόγος για αυτό. Επειδή δεν είμασταν, μέχρι πρόσφατα και σε πολλούς τομείς παραμένουμε ακόμα, ο πιο δημοφιλής προορισμός επενδύσεων για να προσελκύσουμε κάποιον επενδυτή έπρεπε να έχουμε τουλάχιστον το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του χαμηλού φόρου. Προσοχή, με το 5% του μερίσματος, συν 22% ο εταιρικός φόρος, συνεχίζουμε ακόμα να έχουμε από τους υψηλότερους συντελεστές φορολόγησης των επιχειρήσεων στην περιοχή μας.
Η συζήτηση οπότε αν δεν θέλουμε να μειωθεί ο φόρος, σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορεί να στραφεί στην αύξησή του. Εκτός και αν έχουμε πληροφορίες ότι λύσαμε όλα τα υπόλοιπα προβλήματά μας, γραφειοκρατία, αδειοδοτικό, πολυνομία, αργή δικαιοσύνη ή θα μας προτιμήσουν για τα μεγέθη και την αγορά που προσφέρουμε.
Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο να μην μας νοιάζει η σύγκλιση με την υπόλοιπη Ευρώπη και να αρκεστούμε στο τι είναι δίκαιο ή σωστό κατά την δική μας άποψη. Και τότε ναι μπορούμε όχι να αυξήσουμε μόνο τον φόρο των μερισμάτων, αλλά να τους βάλουμε και έναν «φόρο επενδύσεων» δίπλα στον «πατριωτικό» φόρο έτσι για να μας «εκτιμήσουν» λίγο παραπάνω ως επενδυτικό προορισμό..
