Οι πολιτικοί της χώρας εδώ και μεγάλο διάστημα είναι χωρισμένοι σε δύο διακριτές ομάδες, ως προς το μίγμα των μέτρων αντιμετώπισης των αλλεπάλληλων οικονομικών κρίσεων που προτείνουν. Ανεξαρτήτως της ιδεολογίας τους αν είναι αριστεροί (οι περισσότεροι είναι) ή δεξιοί, είναι οι οπαδοί των οριζόντιων μέτρων. Αυτών που απευθύνονται σε κάθε πολίτη-καταναλωτή, όχι μόνο τον φτωχό ή τον μεσαίο, αλλά και τον πλούσιο, προτείνοντας οριζόντιες μειώσεις του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων κατανάλωσης.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν οι οπαδοί, προεξέχοντος της κυβέρνησης, των στοχευμένων μέτρων προς αυτούς που πλήττονται περισσότερο, οι οποίοι κατά κανόνα είναι και οι πιο αδύναμοι οικονομικά. Αυτοί πιστεύουν ότι πρέπει να υπάρχει μια διαβάθμιση στην βοήθεια, ενισχύοντας το εισόδημα των αδύναμων και συγκρατώντας την διεύρυνση των ανισοτήτων. Η συγκεκριμένη πολιτική είναι και η ευρωπαϊκή πολιτική αντιμετώπισης των προβλημάτων, δεδομένου ότι οι πόροι δεν περισσεύουν από τις ευρωπαϊκές οικονομίες που οι περισσότερες πλήττονται από τα ελλείμματα και το υψηλό δημόσιο χρέος.
Το παράδοξο είναι ότι οι πρώτοι που προτείνουν τα οριζόντια μέτρα για όλους και για τους πλούσιους, εμφανίζουν τον εαυτό τους ως προστάτη των αδυνάμων και κατηγορούν την κυβέρνηση ότι ενισχύει τους ισχυρούς. Αλλά δεν είναι το μόνο παράδοξο.
Και οι δύο λογικές, των μέτρων επιβίωσης των νοικοκυριών σε περιβάλλον ενεργειακής και όχι μόνο ακρίβειας, προσκρούουν στο διαχρονικό ελληνικό πρόβλημα, της φοροδιαφυγής. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς αν τα εισοδήματα που δηλώνονται είναι τα αληθή, άρα και αν οι λήπτες των επιδοτήσεων εάν είναι αυτοί που πράγματι τις δικαιούνται.
Η κυβέρνηση επικαλείται τις επιτυχίες της ΑΑΔΕ ισχυριζόμενη, ότι το πρόβλημα έχει περιοριστεί, αν και τα στοιχεία από τις φορολογικές δηλώσεις των ελεύθερων επαγγελματιών ακόμα και μετά την ενεργοποίηση των τεκμηρίων την διαψεύδουν. Σε κάθε περίπτωση θεωρεί ότι υπάρχει μια βελτιωμένη κατάσταση που επιτρέπει την στοχευμένη καταβολή των επιδοτήσεων. Τα υπόλοιπα κόμματα δεν φαίνεται να ασχολούνται με το πρόβλημα της φοροδιαφυγής, καθώς ούτως ή άλλως η άποψή τους είναι ότι πρέπει οι ενισχύσεις να αφορούν τους πάντες. Πιθανότατα αποδέχονται ότι οι μισοί ελεύθεροι επαγγελματίες ζουν τις οικογένειές τους δηλώνοντας μηνιαίο εισόδημα λίγο πάνω από 300 ευρώ.
Και κάπου εδώ έρχεται η Κομισιόν που λέει ότι μπορείτε να πάρετε μέτρα, ενδεχομένως ειδικά η Ελλάδα και η Ιταλία να δώσετε κάτι παραπάνω, αλλά θα πρέπει να είναι στοχευμένα βάσει δηλαδή εισοδηματικών κριτηρίων, αφενός για να μην ξεφύγουν τα δημοσιονομικά και αφετέρου για να φτάσει η βοήθεια σε αυτούς που την χρειάζονται περισσότερο.
Αυτό που ο πρόεδρος του Eurogroup Κυριάκος Πιερρακάκης το περιέγραψε ως τα «τρία Τ». Temporary, targeted, tailored, προσωρινά, στοχευμένα, προσαρμοσμένα στις ανάγκες των δικαιούχων. Τα χρήματα δηλαδή να πιάσουν τόπο και όχι γενικά χρήματα που τα πετάμε στον ανεμιστήρα. Με το «καπέλο» του Έλληνα υπουργού Οικονομικών, για να έχει επιτυχία αυτή η προσπάθεια o Κ. Πιερρακάκης θα πρέπει να προσθέσει ένα τέταρτο Τ, την τεκμηρίωση. Προσωρινά, στοχευμένα και προσαρμοσμένα μέτρα δεν υπάρχουν χωρίς αξιόπιστα στοιχεία. Αλλιώς η στόχευση θα είναι μόνο στα χαρτιά και το κόστος θα το πληρώσουν ξανά όσοι δηλώνουν κανονικά τα εισοδήματά τους..
