Η Ευρώπη επιστρέφει στην εποχή των «μαγικών» λύσεων. Στην ασσυμετρία ανάμεσα στις συγκεκριμένες δεσμεύσεις και στις πηγές χρηματοδότησης τους. Στην εποχή του ότι βγει και όπου μας βγάλει. Μόνο να διαβάσει κανείς το πρόγραμμα Λεπέν, που προηγείται στις δημοσκοπήσεις για την προεδρική εκλογή, για την οικονομική σωτηρία της Γαλλίας, μπορεί να υποθέσει τι μας περιμένει. Θα μειώσει λέει το έλλειμμα της Γαλλίας κατά 140 δις. ευρώ, μειώνοντας παράλληλα τους φόρους κατά 30 δις. ευρώ και αυξάνοντας τις δαπάνες για τις συντάξεις, διατηρώντας το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης στα 62 έτη και σε κάποιες περιπτώσεις μειώνοντάς το στα 60. Πως θα το καταφέρει; Μειώνοντας τα κονδύλια για την μετανάστευση έως 29 δις. και την συνεισφορά της Γαλλίας στην ΕΕ κατά 5 δις. Προτείνει μάλιστα την χρηματοδότηση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού με φόρους στον καπνό και στο αλκοόλ, που θα τον πληρώσουμε εμείς, οι υπόλοιποι ευρωπαίοι. Μας έβαλε και φόρο. Θα βρει λέει και άλλα 26 δις. από τον περιορισμό της φοροδιαφυγής και την περικοπές στο κράτος. Θα χρειαστεί και μια παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για να μειώσει το κόστος δανεισμού της χώρας, με χρήματα που θα πληρώσουν επίσης οι υπόλοιποι ευρωπαίοι.
Ως συνήθως για τους πολιτικούς με τις «μαγικές» λύσεις, οι φορολογικές μειώσεις και ο στόχος για χαμηλότερες συντάξεις περιγράφονται πολιτικά, αλλά οι εξοικονομήσεις από τη μετανάστευση, τη φοροδιαφυγή και την αναδιοργάνωση του κράτους δεν συνοδεύονται ποτέ από πλήρη ανάλυση, του τι θα αποδώσει κάθε μέτρο και πότε. Το έχουμε ζήσει το έργο και μην έχετε αμφιβολία ότι το σκηνικό αυτό (αν δεν έχει γίνει ήδη) σύντομα θα στηθεί και στα μέρη μας.
Το ακούμε σε αιτιάσεις πολιτικών που εγκαλούν την κυβέρνηση γιατί δεν δίνει τα «λεφτά που υπάρχουν» στους πολίτες, κόντρα στους ευρωπαικούς δημοσιονομικούς περιορισμούς. Την ώρα που οι μεγαλύτερες χώρες εμφανίζονται λιγότερο πρόθυμες να χρηματοδοτήσουν το ευρωπαικό εγχείρημα στο ύψος που τους αναλογεί, η Ελλάδα μια χώρα που έχει ωφεληθεί σημαντικά από τα ευρωπαικά κονδύλια, ακούει εκκλήσεις να παραβεί τους κανόνες που πιθανόν να οδηγήσουν στην απώλειά τους.
Ζητάμε να παραμείνει ανοιχτή η ευρωπαική στρόφιγγα, ενώ αντιμετωπίζουμε ως προαιρετικούς τους κανόνες που τη στηρίζουν, παρουσιάζοντας στους πολίτες μια εναλλακτική χωρίς να τους λέμε τις επιπτώσεις. Κάθε υπόσχεση για νέα δαπάνη, είτε στην Γαλλία, είτε στην Ελλάδα χρειάζεται μια αξιόπιστη πηγή χρηματοδότησης. Η Ευρώπη έχει ξανακούσει μεγάλες υποσχέσεις. Η Ελλάδα έχει όμως ζήσει τι ακολουθεί όταν δεν βγαίνουν οι λογαριασμοί αυτών των υποσχέσεων..
