Για την Ευρωζώνη ακόμα δεν είναι σαφές. Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι η Γαλλία βρίσκεται σε οικονομική κρίση. Αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο είναι γιατί ακριβώς συμβαίνει. Πριν αυτό γίνει σαφές, η αιφνιδιαστική συρρίκνωση της γαλλικής οικονομίας έστω και με το οριακό -0,1% που ανακοινώθηκε χτες για το τρίτο τρίμηνο του έτους και κυρίως το γεγονός ότι οφείλεται στην μείωση των επενδύσεων κατά -0,6%, δείχνει ότι ο λογαριασμός έχει αρχίσει ήδη να φουσκώνει πριν ξεκαθαρισθεί η αιτία του προβλήματος. Υπάρχει άραγε επενδυτής παγκοσμίως που να θέλει να μεταφέρει τα χρηματά του σε μια οικονομία που ενόψει των εκλογών του Απριλίου, προηγείται ένα ακροδεξιό κίνημα αρνητής του Ολοκαυτώματος και ακολουθεί ένας σκληροαριστερός πολιτικός ο οποίος προτείνει μόνο μέτρα φουσκώματος του χρέους;
Είναι άραγε, όμως, μόνο ο πολιτικός κίνδυνος, που έχει βάλει την Γαλλική οικονομία και απειλεί με μετάδοση σε όλη την ΕΕ, σε καθεστώς κρίσης; Πιθανόν. Η απόδοση των γαλλικών ομολόγων ακόμα και μετά τις κερδοσκοπικές επιθέσεις που δέχτηκαν, πριν τις κινητοποιήσεις, παραμένουν μικρότερες αυτών του Ηνωμένου Βασιλείου. Το έλλειμμα της ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι το μισό από αυτό των ΗΠΑ. Το χρέος της είναι υψηλό, πάνω από το ΑΕΠ της, αλλά μικρότερο του Ιταλικού και του Ελληνικού. Ενεργειακά, με τα δύο τρίτα των ποσοτήτων που καταναλώνει να προέρχεται από πυρηνική ενέργεια, είναι λιγότερο εκτεθειμένη από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ευρώπη. Ο ιδιωτικός της τομέας παραμένει ισχυρός, το ίδιο και οι τράπεζες.
Ένα πρόβλημα, είναι ότι η Γαλλία και δίνει πολλά ως δαπάνες στους πολίτες της και παίρνει πολλά από αυτούς. Τα έσοδα από φόρους φτάνουν το 44,2% του ΑΕΠ, το υψηλότερο μεταξύ όλων των αναπτυγμένων χωρών. Είναι τόσο υψηλοί, που στερεί από την χώρα οποιαδήποτε δυνατότητα μείωσης των ελλειμμάτων της μέσω των αυξήσεων των φόρων. Το Κράτος παραμένει εξαιρετικά γενναιόδωρο σε αντάλλαγμα, με την ηλικία συνταξιοδότησης να είναι τα 62 έτη, η χαμηλότερη σε όλες τις αναπτυγμένες οικονομίες. Δύσκολο ωστόσο να ανέβει και στα 64 έτη, μετά την υποχώρηση Μακρόν πριν από μια διετία.
Μπορεί να φαίνονται λίγα τα προβλήματα, σε σχέση με την κρίση χρέους του 2010-12 και προβλημάτων σαν αυτά της Ελλάδας, αλλά όσα υπάρχουν δεν δίνουν πολλά περιθώρια ελιγμών, ώστε να φαίνεται ένα κάποιο φως στο τούνελ. Κυρίως γιατί σε αντίθεση με τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, οι πολίτες της είναι ήδη θυμωμένοι με το υψηλό κόστος ζωής που έφερε ο πληθωρισμός και ξεχύνονται όλο και περισσότερο στους δρόμους, αρνούμενοι οποιαδήποτε ορθολογική λύση. Και το ατύχημα κοντοζυγώνει..
