Σε περιόδους αυξημένου πληθωρισμού σαν αυτή που διανύουμε είναι πολλές φορές δύσκολο να ξεχωρίσουμε, τι είναι πραγματικά φτηνό και τι ακριβό. Πολλές δε φορές αναρωτιόμαστε ποιος μπορεί να αντέξει οικονομικά την αγορά ενός ακριβού προιόντος ή μιας υπηρεσίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εικόνες που κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις τελευταίες μέρες από έναν φούρνο που έχει ανοίξει στην πανάκριβη περιοχή Σόχο, του Μανχάταν, στην Νέα Υόρκη. Το συγκεκριμένο αρτοποιείο μιας αυστριακής αλυσίδας, πουλάει ένα καρβέλι ψωμί (βάρος 1,5 κιλό) προς 60 δολάρια και καθημερινά σχηματίζονται ουρές για να το αποκτήσουν. Οι ιδιοκτήτες υποστηρίζουν ότι η τιμή αντανακλά τα εισαγόμενα βιολογικά υλικά, την χρονοβόρα παραγωγή (μακράς ωρίμανσης) και κυρίως το ιδιαίτερα αυξημένο κόστος λειτουργίας στην πιο ακριβή περιοχή της Νέας Υόρκης.
Η υπόθεση, έχει προκαλέσει μεγάλη συζήτηση. Οι επικριτές κατηγορούν την επιχείρηση ότι μετατρέπει ένα βασικό είδος διατροφής σε προϊόν επίδειξης για εύπορους καταναλωτές. Άλλοι βλέπουν μια εξαιρετικά πετυχημένη στρατηγική μάρκετινγκ. Στην οικονομία, ωστόσο ακριβό δεν είναι κατ’ ανάγκη αυτό που έχει υψηλή τιμή. Ακριβό είναι αυτό που στην τιμή που προσφέρεται δεν βρίσκει αγοραστές. Αντιστοίχως φτηνό δεν είναι πάντοτε αυτό που κοστίζει λίγο. Είναι εκείνο για το οποίο η ζήτηση υπερβαίνει την προσφορά και οι καταναλωτές θα ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν περισσότερο.
Η διάκριση ακούγεται κυνική, ιδιαίτερα όταν αφορά το ψωμί. Είναι όμως ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η αγορά.
Η ελληνική αγορά προσφέρει καθημερινά αυτή την εικόνα. Από την μια πλευρά υπάρχει πραγματική πίεση στα νοικοκυριά, που βρίσκονται συνεχώς στο κυνήγι του φτηνότερου. Από την άλλη βλέπουμε πανάκριβα εστιατόρια, που δεν βρίσκεις εύκολα διαθέσιμο τραπέζι, υψηλές τιμές σε δημοφιλείς προορισμούς και προιόντα πολυτελείας που συνεχίζουν να βρίσκουν αγοραστές. Μια αγορά που αντέχει τις υψηλές τιμές.
Σε αυτή την αντίφαση αρχίζει και το πολιτικό πρόβλημα. Τα κόμματα συνηθίζουν να μιλούν για την ακρίβεια σαν να αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο. Σαν να υπάρχει ένας καταναλωτής, ένα καλάθι και μια ενιαία αγορά. Στην πραγματικότητα, ο πληθωρισμός, είναι ζήτημα επιβίωσης για ένα χαμηλόμισθό νοικοκυριό, περιορισμός κατανάλωσης για τη μεσαία τάξη και αμελητέα ενόχληση για εκείνον που μπορεί και πληρώνει 60 δολάρια για ένα καρβέλι. Όταν η πολιτική αντιμετωπίζει αυτές τις τρεις πραγματικότητες ως μια, καταλήγει αναπόφευκτα σε λάθος συνταγές. Προτείνει οριζόντιες επιδοτήσεις, γενικευμένες μειώσεις φόρων και πλαφόν. Έτσι το Κράτος επιδοτεί εξίσου εκείνον που δυσκολεύεται να αγοράσει ψωμί και εκείνον που επιλέγει το ακριβότερο ψωμί..
