Πιο ανησυχητική και από την ίδια την αύξηση των τιμών της ενέργειας το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου, είναι το γεγονός ότι ήδη από τον Αύγουστο οι ανατιμήσεις, έχουν αρχίσει να περνούν σε μεγάλο μέρος της οικονομίας. Ο δομικός πληθωρισμός του Αυγούστου, δηλαδή αν εξαιρεθούν η ενέργεια, τα τρόφιμα, το αλκοόλ και ο καπνός, αυξήθηκε στο 3,5% από 2,5% τον Ιούλιο. Μια μονάδα χωρίς τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής, την μειωμένη παραγωγή ντίζελ, την διεθνή αστάθεια στις τιμές της ενέργειας και των τροφίμων. Αυτό σημαίνει, ότι οι πληθωριστικές πιέσεις, που προφανώς μόνο ένα μικρό μέρος τους έχουν αποτυπωθεί στους δείκτες, δεν περιορίζονται σε έναν τομέα. Έχουν μεγαλύτερο βάθος και απλώνονται στις υπηρεσίες και σε ευρύτερες κατηγορίες της οικονομίας.
Για αυτό και το πρόβλημα δεν λύνεται με εύκολες λύσεις. Αν ήταν τόσο απλό, να μειωθεί ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης των καυσίμων και ξεμπερδέψαμε, τότε μην έχετε αμφιβολία θα το είχε κάνει η κυβέρνηση. Και για αυτήν πολιτικοί εργάζονται. Απλά δεν βγαίνει οικονομικά το όφελος. Σκεφτείτε ότι ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στο ντίζελ κίνησης κινείται 9,9 λεπτά του ευρώ πάνω από το επιτρεπόμενο ευρωπαϊκό κατώτερο όριο. Με την σημερινή μέση τιμή στα 2,11 ευρώ το λίτρο, η νέα τιμή θα συνέχιζε να γράφει το 2 μπροστά. Είναι σαφές ότι χρειάζονται πολύ πιο δραστικά μέτρα, τα οποία υποχρεωτικά θα ληφθούν.
Συνολικά σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, ο ενεργειακός πληθωρισμός του 2026 υπολογίζεται ότι θα φτάσει το 11%. Το ακόμα χειρότερο στην περίπτωσή μας είναι ότι βλέπουμε την κατάσταση πολύ πιο άσχημη από όσο ήδη είναι. Σύμφωνα με την έρευνα προσδοκιών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες καταναλωτές εκτιμούν ότι ο συνολικός πληθωρισμός των επόμενων 12 μηνών θα διαμορφωθεί στο 5,6%, όταν το τρέχον ποσοστό δεν ξεπερνά για την ώρα το 3,7%. Ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από το 2,9% που αναμένουν κατά μέσο όρο οι καταναλωτές στην ευρωζώνη. Ο μέσος Ευρωπαίος θεωρεί ότι η σημερινή έξαρση των τιμών είναι σοβαρή, αλλά τελικά διαχειρίσιμη. Ο μέσος Έλληνας πιστεύει ότι οι τιμές θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν και ότι το εισόδημά του θα βρίσκεται μονίμως ένα βήμα πίσω.
Ο ελληνικός «πρωταθλητισμός» απαισιοδοξίας μεταξύ των πολιτών, εκτείνεται και για την επόμενη τριετία όπου οι ελληνικές προσδοκίες αναμένουν πληθωρισμό 5,5%, έναντι 2,7% στην ευρωζώνη.
Η απαισιοδοξία αυτή δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακές καμπάνιες αισιοδοξίας, ούτε βέβαια με προεκλογικά ταξίματα. Αντιμετωπίζεται με μισθολογικές αυξήσεις λίγο πάνω από τις τιμές και σε απόλυτη συνάρτηση με την αύξηση της παραγωγικότητας, περισσότερες μεταρρυθμίσεις, ενίσχυση του ανταγωνισμού, σταθερούς κανόνες και ειλικρινή ενημέρωση..
