Το ένα μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας που αποκάλυψε χτες το τμήμα αναλύσεων της Τράπεζας Πειραιώς είναι ότι η άνοδος της κτηματαγοράς σταμάτησε από το τρίτο τρίμηνο του έτους. Πλέον, οι υποψήφιοι Έλληνες αγοραστές θεωρούν άπιαστο όνειρο την αγορά μιας κατοικίας μετά από πολλά χρόνια ανόδου. Ο δείκτης που αποτυπώνει κατά πόσο η περίοδος θεωρείται κατάλληλη για αγορά κατοικίας γύρισε σε αρνητικό έδαφος, καθώς η εκτίμηση ότι οι τιμές είναι πολύ υψηλές εκτινάχθηκε.
Το άλλο μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι ότι μετά από τόσα χρόνια που δρουν τα «αρπακτικά», όπως υποστηρίζει μερίδα της κοινωνίας και της πολιτικής, οι διαχειριστές κόκκινων δανείων, το απόθεμα των δανείων που διαχειρίζονται έχει παραμείνει κοντά στα 80 δις. Ουδείς αναρωτιέται πως γίνεται και να πραγματοποιούνται «μαζικά» πλειστηριασμοί και ο συνολικός λογαριασμός να παραμένει ο ίδιος. Ή το ένα μπορεί να συμβαίνει ή το άλλο. Τι σόι «αρπακτικά» είναι αυτά που «αρπάζουν» τις κατοικίες μας αλλά αυτό δεν φαίνεται στα αποτελεσματά τους.
Δεν αναρωτήθηκε κανείς για αυτό; Μπορεί έστω να αναρωτηθεί όμως κανείς, γιατί επειδή πράγματι δεν προχωρά η εκκαθάριση των παλαιών υποθέσεων της προηγούμενης δεκαετίας, μένει καθηλωμένη η αγορά κατοικίας, μειώνεται το προς διάθεση απόθεμα και αυξάνουν τεχνητά οι τιμές για όλους τους καθαρούς από χρέη νέους υποψήφιους αγοραστές ακινήτων;
Η Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία αποφάσισε, καλώς ή κακώς, τη μεταφορά των δανείων από τις τράπεζες στα funds και μέσω αυτών στις εταιρείες διαχείρισης. Η κίνηση αυτή δεν έγινε μόνο για να καθαρίσουν οι ισολογισμοί των τραπεζών. Έγινε από την Κυβέρνηση Τσίπρα, και για να προχωρήσουν οι ρυθμίσεις από εταιρείες που ασχολούνται παγκοσμίως επαγγελματικά με αυτή την δουλειά. Μόνο που χρειάζονται εργαλεία. Τα μπρος πίσω δεν βοήθησαν και δεν βοηθούν. Θέλουμε να εκκαθαριστούν αυτές οι παλιές υποθέσεις που κρατούν σε ομηρία χιλιάδες πολίτες και ανενεργές χιλιάδες κατοικίες ή θέλουμε να έχουμε 80 δις. δανείων τα περισσότερα συνδεμένα με ένα υποθηκευμένο ακίνητο, να τα βλέπουμε και να σιχτιρίζουμε όλοι μαζί για την δράση εταιρειών που μόνο την δουλειά τους δεν μπορούν να κάνουν; Μόνο που πρέπει να αποφασίσουμε γιατί η αντίφαση είναι εντυπωσιακή.
Οι πολίτες θεωρούν εξαιρετικά δυσμενή τη συγκυρία για αγορά κατοικίας, αλλά ταυτόχρονα περιμένουν νέες ανατιμήσεις. Την στιγμή που η ζήτηση πιέζεται από την περιορισμένη αγοραστική δύναμη, ένα μέρος του υφιστάμενου οικιστικού αποθέματος εξακολουθεί να βρίσκεται δεσμευμένο σε εκκρεμότητες κόκκινων δανείων. Με λίγα λόγια, τα σπίτια ακριβαίνουν, οι αγοραστές εξαφανίζονται και τα κόκκινα δάνεια παραμένουν. Και οι πολιτικοί διαγωνίζονται στο πως θα αυξηθεί το πρόβλημα..
