Η τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ για τους πραγματικούς μισθούς αξίζει να διαβαστεί χωρίς κομματικές παρωπίδες. Το γράφημα που περιλαμβάνει είναι εντυπωσιακό. Από το πρώτο τρίμηνο του 2021 έως το πρώτο τρίμηνο του 2026 η Ελλάδα καταγράφει σωρευτική αύξηση των πραγματικών μισθών σχεδόν κατά 5%. Είναι η δεύτερη καλύτερη επίδοση μεταξύ των χωρών που του ΟΟΣΑ, πίσω μόνο από την Νότιο Κορέα. Η Γερμανία βρίσκεται λίγο πιο πάνω από το μηδέν. Οι ΗΠΑ παραμένουν σε αρνητικό έδαφος. Η Αυστραλία χάνει περίπου 5% και η Ιταλία σχεδόν 6% της αγοραστικής δύναμης των μισθών της.
Ο ΟΟΣΑ δεν συγκρίνει πόσο πληρώνεται ο Έλληνας σε σχέση με τον Γερμανό. Η απάντηση είναι εύκολη και η διαφορά χαώδης. Συγκρίνει πόσο άλλαξε η αγοραστική δύναμη του μισθού του μετά το μεγάλο πληθωριστικό σοκ της τελευταίας πενταετίας. Και η Ελλάδα όχι μόνο αναπλήρωσε τις απώλειες ταχύτερα από αρκετές μεγάλες ευρωπαικές οικονομίες, αλλά μείωσε και την απόσταση που την χώριζε με αυτές πριν το 2020.
Αυτό δεν είναι ασήμαντο για μια χώρα που αναζητά συνεχώς την σύγκλιση μετά τις απώλειες που κατάγραψε την προηγούμενη χαμένη δεκαετία. Φαίνεται ωστόσο ότι στις απανωτές κρίσεις αυτής της δεκαετίας τα καταφέραμε καλύτερα. Οι διαδοχικές αυξήσεις του κατώτατου μισθού, η έλλειψη προσωπικού σε αρκετούς κλάδους, η αύξηση της απασχόλησης και η αποκλιμάκωση του πληθωρισμού επέτρεψαν στους πραγματικούς μισθούς να ανακάμψουν ταχύτερα από ότι στις περισσότερες χώρες μέλη του ΟΟΣΑ. Η οικονομία μας, από χαμηλότερη πράγματι βάση, αντέδρασε καλύτερα, παρά το γεγονός ότι ο πληθωρισμός που βίωσε ήταν από τους υψηλότερους, χωρίς επιπλέον να επηρεαστεί ο ρυθμός ανάπτυξης που και αυτός παραμένει από τους υψηλότερους στην Ευρώπη.
Ενόψει και της προεκλογικής περιόδου, ένας δείκτης που πρέπει να παρακολουθούμε με ιερή προσήλωση, είναι αυτός της αύξησης των πραγματικών μισθών. Είναι ο μόνος που μπορεί να μας πει με ακρίβεια, πόσο χρήματα παραπάνω από αυτά που μας έφαγε ο πληθωρισμός πήραμε μέσα σε μια χρονιά, με αποτέλεσμα να βελτιωθεί η ζωή μας. Πόσο συγκλίνουμε με την υπόλοιπη Ευρώπη, μετά την χαμένη δεκαετία της κρίσης. Όλες οι θεωρητικές εκτιμήσεις ότι δήθεν ξέρουμε καλύτερα έχοντας την «αίσθηση» της κοινωνίας, την «αντίληψη» και την «βεβαιότητα των δυσκολιών» των πολιτών ελάχιστα μετράνε.
Η πραγματική συζήτηση είναι εάν η ελληνική οικονομία μπορεί να παράγει αρκετή αξία ώστε ο μέσος μισθός να συγκλίνει με την Ευρώπη χωρίς να χάνει σε ανταγωνιστικότητα.
