Είναι γνωστό ότι ο μισός λογαριασμός του ρεύματος αφορά διάφορες χρεώσεις. Ένα στα δύο ευρώ που πληρώνουμε κατευθύνεται σε ΥΚΩ (Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας), τέλη δικτύου ΔΕΔΔΗΕ, ΑΔΜΗΕ, ΕΤΜΕΑΡ (τέλος υπέρ ΑΠΕ), δημοτικά τέλη, ΕΡΤ και φόρους. Ότι δεν πληρωθεί από αυτά είναι γνωστό ότι μπορεί να οδηγήσει σε διακοπή της ηλεκτροδότησης.
Πριν από μια και πλέον δεκαπενταετία, η υπερβολή αυτής της πρακτικής με το ΕΕΤΗΔΕ το γνωστό «χαράτσι», τον πρόδρομο του ΕΝΦΙΑ, είχε προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις. Η σύνδεση ενός φορολογικού μέτρου με ένα βασικό κοινωνικό αγαθό, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα θεωρήθηκε από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξαιρετικά σκληρή και άδικη πρακτική. Το ΕΕΤΗΔΕ δεν ήταν απλά ένας φόρος, ήταν ένα σύμβολο, ήταν η στιγμή που το Κράτος, αποφάσισε ότι ο πιο ασφαλής τρόπος να εισπράξει χρήματα ήταν να τα συνδέσει με το ηλεκτρικό ρεύμα. Πλήρωνες ή κινδύνευες να μείνεις στο σκοτάδι.
Εκείνη την εποχή, αρκούσε η έξοδος του ΕΝΦΙΑ από τον λογαριασμό για να εκτονωθεί η κατάσταση. Όλες οι άλλες χρεώσεις έμειναν και κάποιες αυξήθηκαν.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει την επιλογή στους δήμους για το ύψος του φόρου που θα εισπράττουν μέσω των λογαριασμών του ρεύματος, σε αντικατάσταση του γνωστού Τέλους Ακίνητης Περιουσίας. Ενώ για πρώτη φορά έδωσε την δυνατότητα να κάνουν το ίδιο και οι περιφέρειες. Χονδρικά ακυρώνει έναν φόρο (τον ΤΑΠ) και δίνει την δυνατότητα να έρθουν δύο τέλη, που αθροιστικά θα επιβαρύνουν τριπλάσια τον ιδιοκτήτη ακινήτου.
Το νομοθέτημα της κυβέρνησης αφήνει το ύψος του τέλους, στην διακριτική ευχέρεια των δήμων και των περιφερειών. Κάποιοι λένε ότι αιρετοί της αυτοδιοίκησης θα φοβηθούν το πολιτικό κόστος αν αυξήσουν το τέλος. Μόνο που ο λογαριασμός του ρεύματος είναι το ασφαλές όχημα για να μην υπάρξει καμία σύνδεση με τους ίδιους. Είναι γνωστό άλλωστε ότι μόνο οι εταιρείες ρεύματος «τα ακούν» συνήθως από τους πελάτες τους για τα τέλη του λογαριασμού.
Το πρόβλημα με την αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα, ήταν ότι ζητούν συνεχώς περισσότερα χρήματα αλλά σπανίως γίνεται σοβαρή συζήτηση για το πως διαχειρίζονται όσα εισπράττουν. Την ίδια στιγμή όμως σε κρίσιμους τομείς όπως την διαχείριση απορριμμάτων και την ανακύκλωση, χάνονται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ είτε από ανεπάρκεια είτε από διαχρονική αδράνεια. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τέλος ταφής απορριμμάτων. Η χώρα πληρώνει επί χρόνια το κόστος επειδή συνεχίζει να θάβει σκουπίδια αντί να ανακυκλώνει. Οι δήμοι πληρώνουν το κόστος της αποτυχίας τους. Τώρα έχουν την δυνατότητα να το μεταφέρουν και στους πολίτες..
