Πριν ακόμα γίνει σαφές ποιος κερδίζει τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, είναι ξεκάθαρο ότι στους μεγάλους χαμένους περιλαμβάνεται η Ευρώπη. Υψηλότερες τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου, ασθενέστερη καταναλωτική εμπιστοσύνη, πίεση στους κρατικούς προϋπολογισμούς, αυξημένο κόστος θαλάσσιων μεταφορών και νομισματική αβεβαιότητα που οδηγεί με ακρίβεια σε νέα αύξηση των επιτοκίων του ευρώ. Τις τελευταίες μέρες τα προβλήματα πολλαπλασιάστηκαν, καθώς οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν δύο νέους δασμούς για τα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα και απόσυρση στρατευμάτων από την Γερμανία. Σαν, δηλαδή, να κλωτσάς κάποιον πεσμένο ήδη στο πάτωμα, ο οποίος επειδή σε θεωρούσε σύμμαχο για πολλές δεκαετίες, δεν βρίσκονταν ούτε καν σε ετοιμότητα για να αντεπιτεθεί. Απλά κάθεται και τις «τρώει».
Τώρα αν από την «τιμωρία» της Ευρώπης πληγούν και οι ΗΠΑ, επειδή θα χάσουν έναν καλό πελάτη των προϊόντων τους, αυτό που είναι κάτι που θα φανεί, πολύ αργότερα. Ίσως και μετά την περίοδο Τραμπ. Το σίγουρο είναι ότι έχουμε μεγάλο πρόβλημα και ο συναγερμός εντός των ευρωπαϊκών τειχών, πέραν από τις προειδοποιήσεις Πιερρακάκη και Στουρνάρα, ακόμα δεν έχει σημάνει. Απλά συζητάμε..
Το εντυπωσιακό είναι ότι η οικονομική ζημιά που προκαλείται στην Ευρώπη αντιμετωπίζεται από όλους ως παράπλευρη απώλεια, σαν φυσικό γεγονός, με το οποία όλοι μπορούν να ζήσουν, συμπεριλαμβανομένων και των αγορών που δείχνουν να το έχουν πάρει απόφαση, συνεχίζοντας έντονα ανοδικά.
Σε αυτό το σκηνικό οικονομίες σαν την ελληνική, παρά το θετικό μομέντουμ που βρίσκονταν, θα μετράει απώλειες και θα ελπίζουμε να έχουμε μια κάποια πολιτική σταθερότητα, που θα προσπαθεί να τις μετριάσει.
Η πρώτη σημαντική επιβράδυνση που κατέγραψε ο ελληνικός τομέας μεταποίησης, συμπυκνώνει όλο το μέγεθος του προβλήματος. Ο σχετικός δείκτης, μέχρι και πριν τον πόλεμο έδειχνε εκπληκτική ανθεκτικότητα και μεγάλη ανάπτυξη. Ο τελευταίος που ανακοινώθηκε χτες, κατέγραψε ασθενέστερη ανάπτυξη. Η αύξηση των νέων παραγγελιών ήταν οριακή. Η αβεβαιότητα μεταξύ των πελατών και η πίεση λόγω του υψηλότερου κόστους είχαν αρνητικό αντίκτυπο στη ζήτηση. Η διαταραχή της εφοδιαστική αλυσίδας προκάλεσε ελλείψεις σε πρώτες ύλες, ιδιαίτερα σε χημικά, πλαστικά και προϊόντα πετρελαίου. Όλα αυτά αύξησαν το κόστος παραγωγής, με τον δριμύτερο τρόπο που έχει καταγραφεί σε διάστημα περίπου τεσσάρων ετών.
Το υπερβάλλον κόστος μετακυλίστηκε ήδη στους πελάτες τους, δηλαδή στην αγορά, με τον υψηλότερο ρυθμό των τελευταίων τρεισήμισι ετών. Βιώνουμε δηλαδή ήδη τις επιπτώσεις του πολέμου στην τσέπη μας με έναν νέο κύκλο ακρίβειας. Το επόμενο που συνήθως ακολουθεί είναι συγκράτηση της οικονομικής δραστηριότητας και επιβράδυνση. Αλλά έχουμε ακόμα χρόνο για αυτά..
