Σε μια πιο σκληρή γραμμή απέναντι στη Βρετανία για το ζήτημα των Νήσων Φόκλαντ κινείται ο πρόεδρος της Αργεντινής Χαβιέρ Μιλέι, επιχειρώντας παράλληλα να βάλει στο στόχαστρο τις πετρελαϊκές δραστηριότητες στην περιοχή.
Η νέα στάση του Αργεντινού προέδρου φαίνεται να βρίσκει ευρεία αποδοχή στο εσωτερικό της χώρας, καθώς η διεκδίκηση της κυριαρχίας επί των Φόκλαντ εξακολουθεί να αποτελεί ζήτημα με ισχυρό συμβολικό και πολιτικό φορτίο για την Αργεντινή.
Σε τηλεοπτικό διάγγελμα, ο Μιλέι ανακοίνωσε ότι θα καταθέσει νομοσχέδιο στο Κογκρέσο για την αυστηροποίηση των κυρώσεων σε εταιρείες που πραγματοποιούν γεωτρήσεις ή συμμετέχουν σε άλλες δραστηριότητες στα νησιά που επηρεάζουν, όπως υποστήριξε, τους φυσικούς πόρους της Αργεντινής.
Η Αργεντινή διεκδικεί την κυριαρχία των Φόκλαντ εδώ και σχεδόν δύο αιώνες, ενώ η αντιπαράθεση με τη Βρετανία κορυφώθηκε στον πόλεμο του 1982, όταν οι βρετανικές δυνάμεις επικράτησαν των αργεντινών. Η Βρετανία εξακολουθεί να ελέγχει τα νησιά και ξεκαθάρισε ότι η θέση της παραμένει αμετακίνητη.
Στο επίκεντρο το πετρέλαιο
Η αντιπαράθεση αποκτά πλέον και ενεργειακή διάσταση, καθώς το πετρελαϊκό κοίτασμα Sea Lion, βόρεια των Φόκλαντ, βρίσκεται στο επίκεντρο επενδυτικών σχεδίων.
Το έργο διαχειρίζεται η Navitas Petroleum, η οποία κατέχει την πλειοψηφία, ενώ η Rockhopper Exploration διαθέτει ποσοστό 35%. Οι δύο εταιρείες έχουν ισχυρούς δεσμούς με Ισραηλινούς επενδυτές, γεγονός που προσθέτει μια ακόμη παράμετρο στην πολιτική αντιπαράθεση.
Οι δύο εταιρείες υποστηρίζουν ότι διαθέτουν έγκυρες άδειες για τις δραστηριότητές τους και δεν θεωρούν ότι οι δηλώσεις του Μιλέι θα επηρεάσουν την πορεία του έργου. Παρά τις διαβεβαιώσεις αυτές, οι μετοχές και των δύο εταιρειών υποχώρησαν σημαντικά.
Η Αργεντινή, ωστόσο, δεν έχει τη δυνατότητα να εμποδίσει άμεσα τις γεωτρήσεις, καθώς δεν ασκεί διοίκηση στα νησιά.
Ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας
Παράλληλα με τις προτάσεις για αυστηρότερες κυρώσεις, ο Μιλέι ανακοίνωσε σχέδια για τη δημιουργία Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, με στόχο τον καλύτερο συντονισμό της πολιτικής στους τομείς της αεροδιαστημικής και της θαλάσσιας ασφάλειας.
Παράλληλα, δεσμεύθηκε για μεγαλύτερη χρηματοδότηση της ναυτικής βάσης στην Τιέρα ντελ Φουέγο, στο νοτιότερο άκρο της Αργεντινής. Η περιοχή έχει ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, καθώς αποτελεί σημείο πρόσβασης τόσο προς τα Φόκλαντ όσο και προς την Ανταρκτική.
Η κίνηση αυτή σηματοδοτεί μια αισθητή αλλαγή σε σχέση με την προηγούμενη προσέγγιση του Μιλέι, ο οποίος είχε δώσει μεγαλύτερη έμφαση στη διπλωματία παρά στην ευθεία αντιπαράθεση με το Λονδίνο.
Ο παράγοντας Τραμπ
Σημαντικό ρόλο στη νέα δυναμική φαίνεται να διαδραματίζει και η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο επανεξέτασης της αμερικανικής ουδέτερης στάσης στη διαμάχη για τα Φόκλαντ.
Η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για το Μπουένος Άιρες, καθώς η Ουάσιγκτον παραδοσιακά αποφεύγει να πάρει σαφή θέση υπέρ κάποιας από τις δύο πλευρές. Ο Τραμπ έχει συνδέσει την πιθανή αλλαγή στάσης με τη δυσαρέσκειά του για την περιορισμένη, όπως υποστηρίζει, βρετανική στήριξη στις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.
Για τον Μιλέι, η συγκυρία δημιουργεί ένα νέο περιθώριο πολιτικών κινήσεων σε ένα ζήτημα που παραμένει εξαιρετικά ευαίσθητο στην Αργεντινή.
Πολιτική πίεση στο εσωτερικό
Η αλλαγή στάσης του Μιλέι έρχεται την ώρα που η δημοτικότητά του παραμένει σε σχετικά χαμηλά επίπεδα. Δημοσκόπηση του Αυγούστου έδειξε ποσοστό αποδοχής 36,8%, ενώ ο πρόεδρος αναμένεται να διεκδικήσει την επανεκλογή του το 2027.
Αναλυτές εκτιμούν ότι η σκληρότερη γραμμή για τα Φόκλαντ μπορεί να λειτουργήσει και ως προσπάθεια ενίσχυσης της πολιτικής του θέσης. Το ζήτημα έχει τη δυνατότητα να συσπειρώσει διαφορετικά πολιτικά στρατόπεδα, ακόμη και μέρος της αντιπολίτευσης.
Ενδεικτικό είναι ότι ορισμένοι πολιτικοί αντίπαλοι του Μιλέι χαιρέτισαν την πρωτοβουλία του, επικρίνοντάς τον ωστόσο επειδή, όπως υποστηρίζουν, άργησε να υιοθετήσει πιο αποφασιστική στάση.
Έτσι, η αντιπαράθεση για τα Φόκλαντ περνά πλέον σε μια νέα φάση, όπου η κυριαρχία, η εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων και οι διεθνείς γεωπολιτικές ισορροπίες συνδέονται όλο και πιο στενά.
Πηγή: Reuters
