Στην ελληνική ύπαιθρο, η λέξη Mercosur ακούγεται ως απειλή. Στην πραγματικότητα είναι ένα τεστ ωριμότητας για την ελληνική αγροτική οικονομία. Όχι γιατί όλα είναι θετικά. Αλλά γιατί για πρώτη φορά οι αδυναμίες του αγροτικού μας μοντέλου φαίνονται καθαρά.
Οι χώρες της Mercosur (Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη), ανοίγουν μια αγορά 260 εκατομμυρίων κατοίκων στην οποία θα έχουν πρόσβαση τα ευρωπαικά προιόντα με πολύ χαμηλούς δασμούς, άρα με αυξημένη ανταγωνιστικότητα. Οι χώρες της Mercosur έχουν ανερχόμενη μεσαία τάξη, που δείχνει αυξανόμενο ενδιαφέρον για την μεσογειακή διατροφή, τα υγιεινά και αυθεντικά τρόφιμα, υψηλής ευρωπαικής ποιότητας, άρα δημιουργούν μια ευκαιρία.
Ευνοημένοι θα είναι δηλαδή οι Έλληνες παραγωγοί που δεν πουλάνε χύμα, που επενδύουν σε branding και ποιότητα. Η Mercosur δίνει πλεονέκτημα σε ποιοτικά προιόντα με ταυτότητα.
Το ίδιο ισχύει και για τα προιόντα που θα έρθουν από τις συγκεκριμένες χώρες στην ΕΕ. Δεν θα εισβάλλουν όπως λέγεται νόμιμα στην Ελλάδα φτηνά προιόντα χωρίς προδιαγραφές.
Η συμφωνία ΕΕ-Mercosur δεν καταργεί το ευρωπαικό πλαίσιο ασφάλειας τροφίμων. Δεν θα επιτρέπεται κρέας με απαγορευμένες ορμόνες, φυτοφάρμακα που δεν εγκρίνονται στην ΕΕ, προιόντα χωρίς ιχνηλασιμότητα. Ότι μπαίνει στην Ελλάδα, πρέπει να τηρεί το ευρωπαικό δίκαιο. Τελεία.
Άρα το αφήγημα θα γεμίσουμε σκουπίδια δεν στέκει. Αυτό που μπορεί να συμβεί είναι να εισαχθούν προιόντα που τηρούν τον βασικό ευρωπαικό κανόνα, αλλά παράγονται με χαμηλότερο κόστος λόγω φτηνότερης γης και εργασίας, λιγότερων περιβαλλοντικών υποχρεώσεων στην φάση παραγωγής.
Σε ορισμένα προιόντα θα χάσουμε από χέρι. Αλλά για παράδειγμα στο βοδινό κρέας, χάνουμε ούτως ή άλλως. Η αυτάρκεια μας έχει πέσει κάτω από το 10%. Δεν έχουμε εθνική στρατηγική στην κτηνοτροφία και θα πιεστούμε και άλλο.
Σε άλλα προιόντα ωστόσο έχουμε πλεονέκτημα, όπως στο ελαιόλαδο, όπου η ζήτηση είναι ισχυρή και οι χώρες Mercosur δεν διαθέτουν ισχυρό brand. Το ίδιο ισχύει και για το κρασί, παρά την ανερχόμενη παραγωγή της Αργεντινής.
Η ανερχόμενη αστική τάξη των εν λόγω χωρών δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για ευρωπαικά κρασιά ποιότητας, ενώ είναι σημαντικό ότι δεν είναι αγορά όγκου, όπου συνήθως τα ελληνικά προιόντα έχουν πρόβλημα να ανταποκριθούν, αλλά ταυτότητας. Το ίδιο ισχύει και για τις επιτραπέζιες ελιές αλλά και για τα υψηλής ποιότητας μεταποιημένα φρούτα.
Κοντολογίς η Mercosur δεν είναι ούτε σωτηρία ούτε καταστροφή. Δεν φέρνει πρόβλημα. Απλά το αποκαλύπτει. Η ελληνική αγροτική παραγωγή που παραμένει κατακερματισμένη, που επενδύει λίγο, πουλά χωρίς ταυτότητα, θα δοκιμαστεί. Η συμφωνία δημιουργεί μια πραγματικότητα, αν θέλουμε αγροτική οικονομία μόνο επιδοτήσεων ή αγροτική οικονομία αγοράς..
