Η Γερμανία ενδέχεται να αντιμετωπίσει πρόσθετη δημοσιονομική επιβάρυνση ύψους έως και 45 δισ. ευρώ λόγω υπερεπένδυσης στις υποδομές υδρογόνου, σύμφωνα με νέα έκθεση του Institute for Energy Economics and Financial Analysis (IEEFA).
Όπως αναφέρει η μελέτη με τίτλο «Rethinking Germany’s hydrogen-led transition: Demand shortfalls, infrastructure risk and the public cost of overbuilding», η διαφορά μεταξύ ενός σεναρίου ταχείας και ενός περιορισμένης υιοθέτησης του υδρογόνου αντιστοιχεί σε περίπου 1.000 ευρώ ανά φορολογούμενο, με το επιπλέον κόστος να αποδίδεται κυρίως σε μη ανακτώμενες δαπάνες χρηματοδότησης του δικτύου αγωγών.
Το IEEFA επισημαίνει ότι το συχνά αναφερόμενο κόστος των 19,8 δισ. ευρώ για το βασικό δίκτυο υδρογόνου αφορά μόνο την κατασκευή. Σύμφωνα με μοντέλα του Fraunhofer Research Institution for Energy Infrastructures and Geotechnologies για τη ρυθμιστική αρχή ενέργειας της Γερμανίας (BNetzA), το συνολικό ρυθμιζόμενο κόστος – συμπεριλαμβανομένων χρηματοοικονομικών επιβαρύνσεων, αξιοποίησης παλαιών υποδομών και λειτουργικών δαπανών – προσεγγίζει τα 50 δισ. ευρώ.
Παράλληλα, οι διαχειριστές δικτύου εκτιμούν πρόσθετες δαπάνες τουλάχιστον 5 δισ. ευρώ λόγω αναθεωρήσεων έργων και προμηθειών, σε μια φάση όπου έχει ολοκληρωθεί μόλις περίπου το 4% του δικτύου.
Η χρηματοδότηση του έργου βασίζεται σε κρατικό μηχανισμό μέσω της τράπεζας KfW, ο οποίος καλύπτει αρχικά ελλείμματα εσόδων και προβλέπει εξισορρόπηση έως το 2055, με το κράτος να καλύπτει τουλάχιστον το 76% τυχόν ανεξόφλητου υπολοίπου.
Στο σενάριο χαμηλής ζήτησης που εξετάζει το IEEFA, η αξιοποίηση του δικτύου δεν ξεπερνά το 20% έως το 2037, με το χρηματοδοτικό έλλειμμα να φθάνει τα 45,7 δισ. ευρώ έως το 2055.
Η έκθεση προειδοποιεί ότι η αύξηση των τιμολογίων μεταφοράς δεν αποτελεί ρεαλιστική λύση, καθώς επίπεδα άνω των 35 ευρώ/kW ετησίως κρίνονται μη βιώσιμα, ενώ σε περίπτωση χαμηλής ζήτησης θα απαιτούνταν χρεώσεις άνω των 100 ευρώ/kW, οι οποίες θα καθιστούσαν το σύστημα μη λειτουργικό.
Το IEEFA εκτιμά επίσης ότι η πραγματική ζήτηση υδρογόνου στη Γερμανία έως το 2045 ενδέχεται να είναι σημαντικά χαμηλότερη από τις επίσημες προβλέψεις, καθώς πολλοί τομείς – όπως η θέρμανση, οι μεταφορές και η ηλεκτροπαραγωγή – μπορούν να απανθρακοποιηθούν πιο οικονομικά μέσω ηλεκτροδότησης.
Επιπλέον, η πρόοδος των έργων υδρογόνου παραμένει περιορισμένη, καθώς μόλις ένα μικρό μέρος του στόχου για ηλεκτρολυτική παραγωγή έχει φτάσει σε τελική επενδυτική απόφαση, ενώ το δίκτυο βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης χωρίς συνδεδεμένη ζήτηση.
Η έκθεση καταλήγει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τα δημόσια οικονομικά δεν είναι η αποτυχία του συστήματος υδρογόνου, αλλά η μερική του επιτυχία, η οποία θα μπορούσε να παγιώσει υψηλό κόστος και συνεχή ανάγκη επιδότησης.
Πηγή: pv-magazine
