Από τις αρχές του 2026, οι αγορές πετρελαίου καθοδηγούνται κυρίως από τη γεωπολιτική, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ και τη Βενεζουέλα, και πιο πρόσφατα τις ΗΠΑ και το Ιράν, τονίζει η Citigroup. O σημαντικότερος «άγνωστος Χ» ήταν το εάν οι ΗΠΑ και το Ιράν θα μπορούσαν να βρουν μια πορεία προς την επανεκκίνηση των εμπορικών ροών πετρελαίου και αυτό το ερώτημα φαίνεται να έχει απαντηθεί, με το Μνημόνιο Συνεργασίας.
Ως αποτέλεσμα, η Citi βλέπει τις ροές πετρελαίου να επανέρχονται σχετικά γρήγορα, ομαλοποιώντας τις τιμές μέχρι τα μέσα με τέλη Ιουλίου. Κατά την άποψή της, η αγορά δεν τιμολογεί ακόμα μία συμφωνία που διασφαλίζει τις ροές πετρελαίου μεσοπρόθεσμα. Διαφορετικά, οι τιμές του αργού πετρελαίου θα ήταν 10-15 δολάρια/βαρέλι χαμηλότερες από ό,τι είναι σήμερα, όπως τονίζει, γεγονός που συνεπάγεται την αρνητική επίδραση στις τιμές τους επόμενους 6-12 μήνες.
Η περιορισμένη όρεξη για ανανεωμένη σύγκρουση από τις ΗΠΑ και το Ιράν που σηματοδοτεί την προθυμία του να διαπραγματευτεί με τους όρους του Μνημονίου Συνεργασίας, υποδηλώνουν, κατά την άποψη της Citi, ότι οι επενδυτές θα πρέπει να πουλήσουν τα όποια ράλι πετρελαίου σημειωθούν το καλοκαίρι.
Έτσι, το νέο βασικό σενάριο της Citi (με πιθανότητα 60%) είναι ότι τελικά οι διαπραγματεύσεις θα οδηγήσουν σε βιώσιμες ροές πετρελαίου με σε μεγάλο βαθμό ομαλοποιημένες τιμές, επιστρέφοντας την εστίαση στα αδύναμα θεμελιώδη στοιχεία της υποκείμενης αγοράς πετρελαίου, συμπεριλαμβανομένου ενός πλεονάσματος 4 εκατ. βαρελιών την ημέρα έως το 2027, δίνοντας περιθώριο για αύξηση των αποθεμάτων παγκοσμίως, πιθανώς σε τιμές κάτω των 70 δολαρίων/βαρέλι.
Ως αποτέλεσμα, η αμερικάνικη τράπεζα έχει μετατοπίσει τις προβλέψεις της για το πετρέλαιο προς το προηγούμενο bearish σενάριο, προβλέποντας πλέον, στο βασικό σενάριο, ότι το Brent, στο γ’ τρίμηνο του 2026, στο δ’ τρίμηνο του 2026 και το 2027, θα κινηθεί στα 75 δολάρια, στα 70 δολάρια και στα 65 δολάρια/βαρέλι, αντίστοιχα (110/90/80 δολάρια/βαρέλι πριν).
Το νέο bullish σενάριο της Citi για τις τιμές του πετρελαίου (με 20% πιθανότητα) είναι η προσωρινή αποκλιμάκωση, πριν ωστόσο ακολουθήσει μια νέα σύγκρουση (οι κίνδυνοι παραμένουν γύρω από τη δυναμική Ισραήλ/Λιβάνου). Έτσι, υπό αυτό το σενάριο, το Brent θα κινηθεί στα 110 δολάρια, στα 100 δολάρια και στα 90 δολάρια το βαρέλι, στο γ’ τρίμηνο του 2026, στο δ’ τρίμηνο του 2026 και το 2027, αντίστοιχα.
Οι κίνδυνοι παραμένουν επίσης γύρω από πιθανούς περιορισμούς στις ροές των γειτόνων του Ιράν, αν και οι απελευθερώσεις αποθεμάτων του IEA μπορούν να περιορίσουν την άνοδο. Το νέο bearish σενάριο της Citi (πιθανότητα 20%) είναι η ταχεία πραγματοποίηση πλεονάσματος λόγω της ισχυρής αύξησης της παραγωγής στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν, παράλληλα με μια συμφωνία Ρωσίας-Ουκρανίας.
Σε αυτό το πτωτικό σενάριο για τις τιμές του πετρελαίου, το Brent θα κινηθεί στα 65 δολάρια στο γ’ τρίμηνο του 2026 και στα 60 δολάρια στο υπόλοιπο του έτους καθώς και το 2027.
Η Citi πάντως τονίζει πως μετά από αυτή την τεκτονική μετατόπιση στη γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής, παραμένουν πολλά ερωτήματα. Όπως εξηγεί, το Μνημόνιο Συνεργασίας ΗΠΑ-Ιράν μπορεί να επιτρέψει την επανέναρξη των ροών πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά οι ευρύτερες συνομιλίες για τα πυρηνικά θα μπορούσαν να διαρκέσουν περισσότερο.
Επίσης, η διαχείριση της ναυτιλίας μέσω του Ορμούζ και ο ρόλος του Ιράν, του Ομάν, των ΗΠΑ και των παραγωγών του Κόλπου παραμένουν ερωτηματικά.
Παράλληλα, η προθυμία του Ισραήλ να ακολουθήσει το παράδειγμα των ΗΠΑ σε αυτές τις συνομιλίες μένει να φανεί και θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέα άνοδο των τιμών της ενέργειας, εάν η σύναψη συμφωνιών δεν ολοκληρωθεί ή/και εάν η στρατιωτική δραστηριότητα κλιμακωθεί ξανά. Οι παραγωγοί του Κόλπου πιθανότατα αξιολογούν την έκθεσή τους στις εξαγωγές στα Στενά και εξετάζουν το ενδεχόμενο κατασκευής/επέκτασης αγωγών, όπως έχουν ήδη ανακοινώσει τα ΗΑΕ και το Ιράκ. Η αποθήκευση περισσότερου πετρελαίου εκτός του Κόλπου μπορεί επίσης να είναι μια επιλογή.
Επιπλέον, ο ΟΠΕΚ+ αντιμετωπίζει επίσης νέες προκλήσεις, με την αποχώρηση των ΗΑΕ να αφήνει την παραγωγική βάση του ομίλου χαμηλότερη, ενώ το Ιράν μπορεί να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο, αντανακλώντας τις δυνατότητές του να αποτελέσει μεγαλύτερο διπλωματικό παράγοντα στην περιοχή.
