Nα πατήσει γκάζι στην εγκατάσταση μπαταριών για να μην καταλήγουν μεγάλες ποσότητες καθαρής και φθηνής ενέργειας που παράγεται από Ανανεώσιμες Πηγές στον κάλαθο των αχρήστων, καλείται η χώρα μας.
Το φλέγον ζήτημα της αποθήκευσης ενέργειας συνδέεται ευθέως, ειδικά σε ένα πολεμικό περιβάλλον αστάθειας όπως το σημερινό, με τη διασφάλιση προσιτών λογαριασμών ενέργειας για τους καταναλωτές που σήμερα ακούνε για ρεκόρ στην παραγωγή ενέργειας από φωτοβολταϊκά και αιολικά, αλλά δεν το νιώθουν στην τσέπη τους.
Τον Φεβρουάριο του 2026 στην Ελλάδα καταγράφηκε ιστορικό υψηλό στις περικοπές ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία από του ΑΔΜΗΕ ενώ σε εξίσου υψηλά επίπεδα κυμάνθηκαν οι περικοπές και τον Μάρτιο, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις. Η αύξηση των περικοπών από μόλις 3,05 GWh τον Φεβρουάριο 2025 σε πάνω από 106,1 GWh μέσα στον φετινό Φεβρουάριο αποτελεί ανησυχητικό δείκτη που μαρτυρά ότι το ελληνικό ηλεκτρικό σύστημα δοκιμάζεται σοβαρά λόγω της αυξημένης διείσδυσης «πράσινων» πηγών ενέργειας.
Ταυτόχρονα, σύμφωνα με ευρωπαϊκές αναλύσεις, οι περικοπές των ΑΠΕ στη χώρα έφτασαν στο 6,6% της συνολικής παραγωγής τους το 2025, δηλαδή περίπου 1,867 TWh «πράσινης» ηλεκτρικής ενέργειας απορρίφθηκαν λόγω περιορισμών του συστήματος -αριθμός διπλάσιος από το 2024.
Την ώρα που η Ελλάδα προσθέτει σημαντική νέα ισχύ από φωτοβολταϊκά και αιολικά, όπως δείχνουν τα στοιχεία για τα ρεκόρ εγκαταστάσεων (2,5 GW φωτοβολταϊκών το 2025), το ίδιο το σύστημα αδυνατεί να απορροφήσει και να αξιοποιήσει αυτή την παραγωγή.
Οι μπαταρίες που θα σώσουν αλλά αργούν να φορτίσουν…
Οι ειδικοί της ενέργειας, οι ευρωπαϊκές αγορές και οι θεσμοί εδώ και χρόνια προειδοποιούν ότι η μαζική διείσδυση των ΑΠΕ χωρίς παράλληλη ανάπτυξη αποθήκευσης δημιουργεί αναπόφευκτες στρεβλώσεις. Οι μπαταρίες μεγάλης κλίμακας και τα έργα αντλησιοταμίευσης δεν είναι «συμπληρωματικά έργα», αποτελούν βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει ομαλά η ενεργειακή μετάβαση.
Η αποθήκευση επιτρέπει την αξιοποίηση της πλεονάζουσας παραγωγής τις ώρες χαμηλής ζήτησης και τη διοχέτευσή της στο σύστημα όταν οι ΑΠΕ δεν επαρκούν. Χωρίς αυτήν, η μετάβαση σε καθαρή ενέργεια παραμένει τεχνικά ημιτελής και οικονομικά ακριβή.
Στην Ελλάδα, παρά το εντυπωσιακό ρεκόρ νέων εγκαταστάσεων φωτοβολταϊκών και αιολικών, η αποθήκευση δεν έχει προχωρήσει με αντίστοιχη ταχύτητα. Έχουν κατατεθεί αιτήσεις πολλών GW για standalone έργα αποθήκευσης (δηλαδή μπαταρίες που λειτουργούν ανεξάρτητα, όχι συνδεδεμένα πίσω από κάποιον μετρητή κατανάλωσης) προς τον ΑΔΜΗΕ και τον ΔΕΔΔΗΕ για την έκδοση όρων σύνδεσης, χωρίς όμως μέχρι σήμερα να έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία σε βαθμό που να επιτρέπει την ταχεία υλοποίησή τους.
Παράλληλα, τα έργα ισχύος περίπου 1 GW που προέκυψαν από τους σχετικούς διαγωνισμούς και χρηματοδοτούνται μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί, καθώς δίνονται επαναλαμβανόμενες παρατάσεις, ενώ εκκρεμεί και η πλήρης οριστικοποίηση του κανονιστικού πλαισίου συμμετοχής τους στην αγορά ενέργειας.
Το αποτέλεσμα είναι μία συσσώρευση ώριμων επενδυτικών σχεδίων που παραμένουν σε αναμονή -είτε λόγω αδειοδοτικών εκκρεμοτήτων είτε λόγω καθυστερήσεων στη σύνδεση και στην ενσωμάτωσή τους στο μοντέλο της αγοράς.
Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας έχει ήδη ενταχθεί στον κεντρικό σχεδιασμό των αγορών ηλεκτρισμού, με αρκετά κράτη-μέλη να επιταχύνουν την ανάπτυξη μπαταριών μεγάλης κλίμακας και να δημιουργούν ειδικούς μηχανισμούς αποζημίωσης ευελιξίας. Η Ελλάδα, παρά την ταχεία ανάπτυξη ΑΠΕ, δεν εμφανίζει ακόμη αντίστοιχη δυναμική στην επιχειρησιακή ένταξη αποθηκευτικών μονάδων. Η υστέρηση αυτή δεν είναι απλώς συγκριτική -επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα της αγοράς και τη σταθερότητα των τιμών.
Zητείται στρατηγικό σχέδιο
Η απουσία ενός σαφούς, επιταχυνόμενου οδικού χάρτη για την ένταξη μεγάλων έργων αποθήκευσης στο σύστημα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Όταν η χώρα καταγράφει ρεκόρ εγκατεστημένης «πράσινης» ισχύος, αλλά ταυτόχρονα ρεκόρ περικοπών, τότε ο σχεδιασμός εμφανίζει κενά.
Η ενεργειακή μετάβαση χωρίς αποθήκευση δεν είναι πλήρης μετάβαση. Είναι ένα ημιτελές μοντέλο που αναγκάζει το σύστημα να απορρίπτει καθαρή ενέργεια και να στηρίζεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε σε μονάδες φυσικού αερίου για λόγους ευελιξίας. Αυτό έχει κόστος -οικονομικό, θεσμικό και τελικά πολιτικό.
Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται πολιτική βούληση για να περάσει η χώρα μας με γοργά βήματα από τα «ρεκόρ εγκαταστάσεων» στα «ρεκόρ αξιοποίησης», ένας στόχος που θα επιτευχθεί μόνο εφόσον η αποθήκευση αναδειχθεί σε άμεση και μετρήσιμη προτεραιότητα.
