Περίπου 720 αιτήσεις για αυτόνομους εμπορικούς σταθμούς αποθήκευσης, συνολικής ισχύος 9 GW, έχουν περάσει τον έλεγχο πληρότητας και περιμένουν την κατάταξή τους. Το ΥΠΕΝ αναμένεται να δημοσιεύσει μέσα στις επόμενες ημέρες τις λίστες προτεραιότητας, σε μια διαδικασία που θα αποτυπώσει το έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον για τις μπαταρίες, αλλά και το βασικό εμπόδιο που συναντά πλέον η αγορά: τον διαθέσιμο ηλεκτρικό χώρο.
Με βάση τον σχεδιασμό, προβλέπονται έως 3.800 MW στο σύστημα μεταφοράς και 900 MW στο δίκτυο διανομής, συνολικά 4.700 MW. Οι αιτήσεις που έχουν περάσει τον πρώτο έλεγχο είναι σχεδόν διπλάσιες. Οι αριθμοί είναι σαφείς: η ένταξη σε μια λίστα προτεραιότητας μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για τα επόμενα βήματα, δεν ισοδυναμεί όμως από μόνη της με εγγυημένη σύνδεση στο δίκτυο.
Αυτό είναι και το κρίσιμο σημείο για τους επενδυτές. Η επιτυχία του ελέγχου πληρότητας δεν μετατρέπει αυτομάτως ένα έργο σε λειτουργικό σταθμό. Ακολουθούν οι διαδικασίες για τους όρους σύνδεσης, οι τεχνικές απαιτήσεις, οι αδειοδοτήσεις και η εξασφάλιση χρηματοδότησης. Σε κάθε στάδιο, η διαθεσιμότητα υποδομών και ο πραγματικός ηλεκτρικός χώρος θα κρίνουν πόσα από τα ώριμα σχέδια μπορούν να προχωρήσουν.
Το ενδιαφέρον υπάρχει, ο χώρος περιορίζεται
Η υπερκάλυψη των διαθέσιμων περιθωρίων δείχνει ότι οι επενδυτές βλέπουν πλέον τις μπαταρίες ως διακριτή και δυνητικά εμπορική δραστηριότητα, όχι μόνο ως συμπλήρωμα σε έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η αποθήκευση μπορεί να απορροφά ηλεκτρική ενέργεια όταν υπάρχει περίσσευμα και να την επιστρέφει στο σύστημα όταν η ζήτηση ή οι τιμές ανεβαίνουν.
Η λειτουργία αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε ένα ηλεκτρικό σύστημα με αυξανόμενη παραγωγή από αιολικά και φωτοβολταϊκά. Όταν η παραγωγή ΑΠΕ ξεπερνά τη ζήτηση και τις δυνατότητες του δικτύου, μέρος της ενέργειας μπορεί να περικοπεί. Οι μπαταρίες μπορούν να περιορίσουν τέτοιες απώλειες, αποθηκεύοντας ενέργεια που διαφορετικά δεν θα αξιοποιούνταν. Σε ώρες υψηλής ζήτησης, η ενέργεια αυτή μπορεί να επιστρέψει στο σύστημα, ενισχύοντας την ευελιξία του.
Η αποθήκευση μπορεί επίσης να συμβάλει στην εξομάλυνση των έντονων διακυμάνσεων των χονδρεμπορικών τιμών. Δεν αποτελεί, όμως, αυτόματη εγγύηση για χαμηλότερες τιμές στους καταναλωτές. Το αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από το πόση ισχύς θα κατασκευαστεί, πού θα συνδεθεί, πώς θα λειτουργεί στην αγορά και σε ποιο βαθμό θα μειώνει πραγματικά τις περικοπές και τις ανάγκες κάλυψης της ζήτησης από ακριβότερες μονάδες.
Ο κίνδυνος των ώριμων έργων που μένουν στο χαρτί
Η απόσταση ανάμεσα στα 9 GW των αιτήσεων και στα έως 4,7 GW που προβλέπονται για σύνδεση αναδεικνύει έναν κίνδυνο: κεφάλαια να δεσμευτούν σε έργα που έχουν προχωρήσει αδειοδοτικά και τεχνικά, αλλά δεν μπορούν να μπουν εγκαίρως στο δίκτυο. Για τους επενδυτές, η αβεβαιότητα αυτή επηρεάζει τόσο το κόστος χρηματοδότησης όσο και την απόφαση για την τελική επενδυτική δαπάνη.
Παράλληλα, η σειρά προτεραιότητας δεν αρκεί αν δεν ακολουθήσει έγκαιρη και καθαρή εικόνα για τα επόμενα βήματα: ποια έργα μπορούν να λάβουν όρους σύνδεσης, σε ποιο χρονοδιάγραμμα και με ποιες τεχνικές προϋποθέσεις. Χωρίς αυτή την προβλεψιμότητα, η λίστα κινδυνεύει να λειτουργήσει περισσότερο ως κατάλογος υποψηφίων παρά ως οδικός χάρτης για νέες μονάδες αποθήκευσης.
Η αγορά περιμένει, επομένως, από τις λίστες κάτι περισσότερο από την κατάταξη των αιτήσεων. Περιμένει ένα αξιόπιστο σήμα για το πόσα έργα μπορούν πράγματι να συνδεθούν και πόσο γρήγορα. Γιατί η επενδυτική ζήτηση έχει ήδη καταγραφεί. Το επόμενο στοίχημα είναι να μετατραπεί σε μπαταρίες που θα λειτουργούν, θα απορροφούν την πλεονάζουσα παραγωγή και θα προσφέρουν ευελιξία στο σύστημα.
