Τα φωτοβολταϊκά σε συνδυασμό με συστήματα αποθήκευσης ενέργειας μπορούν να αποτελέσουν βασικό εργαλείο για την ηλεκτροδότηση εκατομμυρίων ανθρώπων στη Δυτική Αφρική, όπου η πρόσβαση στο ηλεκτρικό δίκτυο παραμένει περιορισμένη. Αυτό προκύπτει από νέα έκθεση του Διεθνούς Οργανισμού Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (IRENA), η οποία εξετάζει τις δυνατότητες ανάπτυξης μικροδικτύων σε Μπουρκίνα Φάσο, Μάλι, Νιγηρία και Σενεγάλη.
Σύμφωνα με την ανάλυση, τα φωτοβολταϊκά είναι μακράν η καταλληλότερη τεχνολογία για τις περιοχές που μπορούν να εξυπηρετηθούν από μικροδίκτυα. Καλύπτουν περισσότερο από το 98% των κατάλληλων τοποθεσιών, ενώ η υδροηλεκτρική ενέργεια αντιστοιχεί σε λιγότερο από 2% και η αιολική σε ποσοστό μικρότερο του 0,1%.
Η αγορά που μπορεί να αναπτυχθεί άμεσα εκτιμάται σε 568 MW φωτοβολταϊκών, με τουλάχιστον 42.700 οικισμούς να μπορούν να ηλεκτροδοτηθούν και περίπου 21 εκατ. ανθρώπους να αποκτούν πρόσβαση σε ηλεκτρική ενέργεια.
Η Νιγηρία συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος της δυναμικότητας, με σχεδόν 400 MW, ενώ ακολουθούν η Μπουρκίνα Φάσο με 91,7 MW, το Μάλι με 56,3 MW και η Σενεγάλη με 20,3 MW. Τα μεγέθη αποκτούν ιδιαίτερη σημασία αν συγκριθούν με τη συνολική εγκατεστημένη ισχύ φωτοβολταϊκών μικροδικτύων στην Αφρική, η οποία πέρυσι ανερχόταν σε μόλις 149 MW.
Η μπαταρία αλλάζει τα δεδομένα
Η αποθήκευση αποτελεί, σύμφωνα με το IRENA, κρίσιμο στοιχείο για την οικονομική και αξιόπιστη λειτουργία των μικροδικτύων. Σε περιοχές όπου η επέκταση των κεντρικών δικτύων είναι δύσκολη ή οικονομικά ασύμφορη, τα μικροδίκτυα με μπαταρίες μπορούν να καλύψουν ένα σημαντικό μέρος των ενεργειακών αναγκών.
Σε σενάρια περιορισμένης ανάπτυξης των δικτύων, εκτιμάται ότι θα μπορούσαν να προσφέρουν ηλεκτρική ενέργεια σε 60 έως 110 εκατ. ανθρώπους, ενώ σχεδόν 397.270 οικισμοί στις τέσσερις χώρες εμφανίζουν δυνατότητα εξυπηρέτησης από μικροδίκτυα με αποθήκευση.
Για την επίτευξη καθολικής ηλεκτροδότησης έως το 2030, στο επίπεδο ζήτησης που αντιστοιχεί στη δεύτερη βαθμίδα του μοντέλου του IRENA, απαιτούνται περίπου 2,25 GWh αποθήκευσης. Η μεγαλύτερη ανάγκη αφορά τη Νιγηρία, με 1,59 GWh, ενώ ακολουθούν η Μπουρκίνα Φάσο με 367 MWh, το Μάλι με 220 MWh και η Σενεγάλη με 75 MWh.
Το οικονομικό όφελος της αποθήκευσης αποτυπώνεται και σε χαρακτηριστικό παράδειγμα της έκθεσης. Για ένα μικροδίκτυο που εξυπηρετεί κοινότητα περίπου 500 κατοίκων, η μπαταρία προσφέρει προεξοφλημένη αξία περίπου 20.000 δολαρίων σε όλο τον κύκλο ζωής του συστήματος. Το υψηλότερο αρχικό κόστος αντισταθμίζεται από τη μικρότερη κατανάλωση ντίζελ και, συνεπώς, από την εξοικονόμηση καυσίμων.
Η ανάγκη αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη στις περίκλειστες χώρες, όπου η μεταφορά ντίζελ από τα παράκτια λιμάνια αυξάνει το κόστος και δημιουργεί πρόσθετους κινδύνους για την ενεργειακή τροφοδοσία. Για το IRENA, οι μπαταρίες μπορούν επομένως να ενισχύσουν την ενεργειακή ασφάλεια, να περιορίσουν το κόστος ηλεκτροδότησης και να επιταχύνουν την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα.
Η έκθεση καλεί τις κυβερνήσεις να εντάξουν τα μικροδίκτυα στις εθνικές στρατηγικές ηλεκτροδότησης, να ενισχύσουν τη χρηματοδότηση και την τεχνική κατάρτιση και να θεσπίσουν σαφείς κανόνες για την ασφάλεια, την πιστοποίηση και τη μέτρηση της ηλεκτρικής ενέργειας. Παράλληλα, προτείνεται η ανάπτυξη τοπικής παραγωγής εξοπλισμού, ώστε μέρος της αξίας των νέων επενδύσεων να παραμένει στις ίδιες τις χώρες.
Πηγή: pv-magazine
