Σφοδρή κριτική ασκεί η βιομηχανία με αιχμή τις αναφορές για το ότι το πλάνο για στήριξή της έναντι του ενεργειακού κόστους στη βάση του «ιταλικού μοντέλου», που αποτέλεσε κεντρική προτεραιότητα “ξεθωριάζει” οδηγώντας όμως σε σημαντική απώλεια χρόνου. Κι αυτό την ώρα που άλλα κράτη μέλη λαμβάνουν μέτρα ενώ φουντώνει και ο διεθνής ανταγωνισμός.
Αν και κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης αφήνουν να εννοηθεί ότι θα υπάρξει μέριμνα, καθώς μάλιστα επίκεινται να ξεδιπλωθεί και ο προεκλογικός σχεδιασμός της κυβέρνησης, όπου θέματα μειώσεων φόρων για τις επιχειρήσεις κι άλλα ανάλογα μέτρα είναι επί τάπητος, η ανησυχία φουντώνει.
Έτσι, χθες ο Πρόεδρος της Ένωσης Βιομηχανικών Καταναλωτών (ΕΒΙΚΕΝ), Αντώνης Κοντολέων μετά και σχετικές επαφές με την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ μιλώντας στο κανάλι της Ναυτεμπορικής άσκησε κριτική, με αιχμή τις επιλογές που έχουν γίνει μέχρι τώρα.
«Υπήρξε ολιγωρία από το ΥΠΕΝ. Δεν είναι δυνατόν η ΕΕ να μας βγάζει κόκκινη κάρτα σε όλα. Κάτι πάει στραβά. Τα μηνύματα υπήρχαν, ωστόσο μόνο τρεις μόνο χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, είδαν τόσο μεγάλη μείωση στο ανθρακικό τους αποτύπωμα. Ούτε εξηγείται πώς η Βουλγαρία και η Ρουμανία, δύο συνδεδεμένες με εμάς αγορές, να καταφέρνουν να διατηρούν πολύ υψηλότερους συντελεστές εκπομπών, της τάξης των 0,91 και 0,96 tCO₂/MWh αντίστοιχα», ανέφερε για το θέμα χθες ο Πρόεδρος της ΕΒΙΚΕΝ, κάνοντας μάλιστα ειδική μνεία στο αγροτικό ρεύμα.
«Δεν θέλω να μπω σε συγκρίσεις με το αγροτικό ρεύμα, καλώς οι αγρότες πήραν τέτοιες τιμές. Σε εμάς ωστόσο φαίνεται σαν όνειρο το να πληρώνουμε 85 ευρώ τη Μεγαβατώρα», είπε.
Όπως σημείωσε ο κ. Κοντολέων η Ιταλία πρόλαβε και πήρε το πράσινο φως της Κομισιόν, όταν ακόμη δεν υπήρχε το νέο κοινοτικό πλαίσιο για τις κρατικές ενισχύσεις, γνωστό ως CISAF (προβλέπει υπό όρους ανώτατη σταθερή τιμή 50 €/ MWh για μια βιομηχανία).
Έτσι, βέβαια, όπως σημείωσε μια βιομηχανία στην Ιταλία πληρώνει πλέον για ρεύμα 62,5 €/ Μεγαβατώρα, έναντι των 100 € στην Ελλάδα. Επίσης, όπως είπε, τα κόστη είναι χαμηλά και για τις πρώτες χώρες που έσπευσαν να ενταχθούν στο CISAF, δηλαδή τη Γερμανία (50 €/ MWh) και τη Βουλγαρία (επίσης 62,5 €/ MWh).
Παράλληλα ο κ. Κοντολέων ανέφερε ότι η επιλογή για στήριξη μέσω CISAF δημιουργεί ζήτημα σε περίπτωση που μια βιομηχανία ζητήσει στήρθξη και μέσω της λεγόμενης αντιστάθμισης, δηλαδή για ενίσχυση για το αυξημένο ενεργειακό κόστος έναντι ανταγωνιστών σε τρίτες χώρες λόγω CO2. «Το νέο κοινοτικό πλαίσιο έχει ένα πρόβλημα. Συμψηφίζει την ανώτατη τιμή των 50 €/ MWh, με τα έσοδα από την αντιστάθμιση, άρα το τελικό όφελος θα είναι μικρότερο των προσδοκιών στη περίπτωση της Ελλάδας», ανέφερε χθες ο κ. Κοντολέων.
Επιπλέον ο κ. Κοντολέων αφού άσκησε κριτική λέγοντας ότι η κυβέρνηση έχασε χρόνο με την υπόθεση του ιταλικού μοντέλου, τόνισε ότι αποδέχθηκε χωρίς μάχη τη σταδιακή μείωση του αποτυπώματος CO2 της χώρας. Συγκεκριμένα το αποτύπωμα της χώρας από 0,73 τόνους CO2 το 2026, μειώνεται σε 0,67 τόνους CO2 το 2027, σε 0,64 τόνους CO2 το 2028, 0,61 τόνους CO2 το 2029 και 0,58 τόνους CO2 το 2030. Η μείωση αυτή δεν είναι χωρίς συνέπειες αφού από το αποτύπωμα εκπομπής CO2 προκύπτει και το ύψος της επιδότησης στο πλαίσιο της αντιστάθμισης.
Τα ερωτήματα
Να σημειωθεί ότι στο φόντο αυτό το μεγαλύτερο ζήτημα έχουν οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που δύσκολα “κουμπώνουν” στο πλαίσιο που θέτει πλέον η ΕΕ, κι όπου το CISAF είναι κεντρικό εργαλείο όλο αφήγημα για τις επιδοτήσεις, τις φορολογικές ελαφρύνσεις και άλλες ενισχύσεις για την υποστήριξη της απαλλαγής της βιομηχανίας από τον άνθρακα.
Ήδη, δε, ο κ. Κοντολέων έχει καταθέσει δημόσια σειρά ερωτημάτων ζητώντας απαντήσεις.
Πιο συγκεκριμένα έχει αναφέρει:
- “ΕΤΜΕΑΡ, γιατί δεν αποδίδονται τα 17εκ ανά έτος που οφείλονται από το 2022 και εντεύθεν;
- Γιατί συνεχίζεται η λάθος χρέωση ΕΤΜΕΑΡ στη Μέση Τάση, δηλαδή η ίδια χρέωση για επιλέξιμους και μη καταναλωτές;
- Γιατί δεν ενισχύεται η ΡΑΑΕΥ, ώστε να υπάρξει ουσιαστικός έλεγχος της λειτουργίας της αγοράς και των αυξήσεων στο κόστος της Αγοράς Εξισορρόπησης;
- Γιατί παρά το γεγονός πως τέθηκαν σε λειτουργία οι διασυνδέσεις με την Κρήτη και τις Κυκλάδες δεν μειώνονται τα ΥΚΩ, ενώ αυξάνεται η Χρέωση Χρήσης Συστήματος. Οι βιομηχανίες δεν ευθύνονται για το έλλειμμα του ΕΛΥΚΩ.”
