Πλησιάζει ο χρόνος της… λύτρωσης για την ελληνική βιομηχανία με την κυβέρνηση να επεξεργάζεται το τελικό σχέδιο της παρέμβασης που θα ανακοινώσει για να λειανθεί η επιβάρυνση από το υπέρογκο ενεργειακό κόστος που επιβαρύνει τις επιχειρήσεις, υποσκάπτοντας την ανταγωνιστικότητά τους.
Αποκαλυπτικός ως προς τις προθέσεις της κυβέρνησης εμφανίστηκε ο Υφυπουργός Ενέργειας, Νίκος Τσάφος σε παρέμβασή του από τη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο εκδήλωσης της εφημερίδας «Μακεδονία».
«Η ανακοίνωση των προσθέτων μέτρων καθυστερεί επειδή η Κομισιόν δημιούργησε ένα νέο πλαίσιο για κρατικές ενισχύσεις»
Ως προς τη βιομηχανία, ανέφερε ότι ευρωπαϊκή βιομηχανία πιέζεται πολύ, αντιθέτως η ελληνική πάει πολύ καλύτερα (παραθέτοντας δεδομένα για την αύξηση στην απασχόληση 17% από το 2019, στην προστιθέμενη αξία 38% και στη βιομηχανική παραγωγή 21% όταν στη Γερμανία είναι στο -11%). «Ήδη στηρίζουμε τη βιομηχανία και εξετάζουμε περισσότερα μέτρα» είπε.
Σε ειδικότερη ερώτηση για τη στήριξη της βιομηχανίας επανέλαβε ότι «στηρίζουμε έμπρακτα τη βιομηχανία με το μηχανισμό αντιστάθμισης και υπάρχουν σημαντικές εκπτώσεις στις χρεώσεις πέραν του ρεύματος». Εξήγησε ότι η ανακοίνωση των προσθέτων μέτρων καθυστερεί επειδή η Κομισιόν δημιούργησε ένα νέο πλαίσιο για κρατικές ενισχύσεις στη βιομηχανία (CISAF)- «μπορείς να δώσεις στήριξη, αλλά δεν μπορεί σωρευτικά να ξεπεράσει ένα ποσό. Έχουμε συνεχόμενη συζήτηση με την Επιτροπή, κοιτάμε τους δημοσιονομικούς πόρους είμαστε κοντά στις ανακοινώσεις» ανέφερε, προσθέτοντας ότι είναι μείζον ζήτημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
«Θέλουμε ή δε θέλουμε να υπάρχει βιομηχανία»
Στην ίδια εκδήλωση αποκαλυπτική ήταν η τοποθέτηση του Γιώργου Μυλωνά, προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της Alumil. «Το θέμα είναι πως πληρώνουμε ως και τέσσερις φορές πάνω την ενέργεια στην Ελλάδα σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικό είναι το πρόβλημα ενέργειας για τη βιομηχανία. Δεν είναι θέμα αν θα κερδίσει πολλά ή λίγα η βιομηχανία, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Θέλουμε ή δε θέλουμε να υπάρχει βιομηχανία; Χρειάζεται εθνική στρατηγική, γιατί να μην έχουμε;», αναρωτήθηκε.
«Η Ισπανία πληρώνει 40 ευρώ τη μεγαβατώρα, εμείς 125. Μισό τοις εκατό πιο ακριβός να είσαι θα αγοράσουν το προϊόν του ανταγωνιστή σου», επεσήμανε.
Το φλέγον ζήτημα των πολύ υψηλών τιμών του ρεύματος για τις βιομηχανίες οξύνεται ακόμα περισσότερο στη Βόρεια Ελλάδα. Οι επιχειρήσεις έχουν να αντιμετωπίσουν προβλήματα που έχουν να κάνουν με ελλιπείς υποδομές (λιμάνια, σιδηρόδρομοι), απαρχαιωμένα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα στην εποχή… της οπτικής ίνας (στη μεγαλύτερη βιομηχανική περιοχή της χώρας, τη ΒΙΠΕ Σίνδου στη Θεσσαλονίκη πέφτει συχνά το ίντερνετ όταν ο καιρός χαλάει), αδιανόητες καθυστερήσεις όταν οι επιχειρήσεις επιχειρούν να μεταβούν στην πράσινη εποχή, κάνοντας αιτήσεις για ανάπτυξη φωτοβολταϊκών έργων με ΔΕΔΔΗΕ και ΑΔΜΗΕ να ανταποκρίνονται… με το πάσο τους.
Έμεινε… Ιταλία το ιταλικό μοντέλο
Πάντως με τα μέχρι τώρα δεδομένα, η κυβέρνηση δε θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Ιταλίας, η οποία έχει σχεδιάσει μηχανισμό με τον οποίο «δανείζει», υπό ευνοϊκούς όρους, πράσινη ενέργεια στις ενεργοβόρες βιομηχανίες για τρία έτη με σταθερή τιμή (αντίστοιχα μέτρα στήριξης έχουν ανακοινώσει και άλλες χώρες όπως η Γερμανία και το Βέλγιο).
Υπενθυμίζεται πως σύμφωνα με την πρόταση του Συνδέσμου Βιομηχάνων (ΣΕΒ) προς την ηγεσία του ΥΠΕΝ, για την προσαρμογή του ιταλικού μοντέλου στα ελληνικά δεδομένα, ο ΔΑΠΕΕΠ (Διαχειριστής Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας) θα προσφέρει στις ενεργοβόρες επιχειρήσεις, με κατανάλωση από 6 έως 7,4 Τwh, ένα είδος «ενεργειακού δανείου» για τρία χρόνια στην τιμή των 55 ευρώ/Mwh, έναντι των περίπου 100 ευρώ/Mwh, σήμερα, και οι ωφελούμενες επιχειρήσεις, έναντι αυτού, θα χρηματοδοτήσουν την κατασκευή νέων έργων ΑΠΕ για να επιστρέψουν τη διπλάσια ποσότητα ενέργειας στην ίδια τιμή, σε βάθος 20ετίας με διμερές συμβόλαιο.
Το μέτρο με προτεινόμενο τίτλο «Energy Industrial Reset» θα αφορούσε 60 ενεργοβόρες ελληνικές επιχειρήσεις και θα κόστιζε περίπου 270 εκατ. ετησίως στηρίζοντας την ανάπτυξη νέων έργων ΑΠΕ, συνολικής ισχύος περί το 1,3 GW.
Ωστόσο η κυβέρνηση αντιτείνει πως το ιταλικό μοντέλο δεν γίνεται δεκτό από την Κομισιόν καθώς θεωρείται έμμεση κρατική ενίσχυση αν και πηγές της βιομηχανίας εκφράζουν επιφυλάξεις σε αυτό το επιχείρημα.
Το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο CISAF δεν προσφέρει στην Ελλάδα τα αναμενόμενα οφέλη ενώ η σταδιακή μείωση του ανθρακικού αποτυπώματος (CO₂) μειώνει και τις επιδοτήσεις αντιστάθμισης που λάμβανε η βιομηχανία.
Το CISAF είναι το νέο πλαίσιο κρατικών ενισχύσεων της ΕΕ από πέρυσι, με στόχο να διευκολύνει τα κράτη μέλη να στηρίξουν τη βιομηχανία στην πράσινη μετάβαση.
Το CISAF προβλέπει ανώτατη τιμή 50 ευρώ/MWh, αλλά στην πράξη το όφελος μειώνεται επειδή συμψηφίζεται με την αντιστάθμιση CO₂. Αυτό σημαίνει ότι οι ελληνικές βιομηχανίες θα έχουν μικρότερο καθαρό όφελος σε σχέση με χώρες όπως η Γερμανία και η Βουλγαρία, που ήδη εφαρμόζουν το πλαίσιο με χαμηλότερο ενεργειακό κόστος.
Παράλληλα, η Ελλάδα έχει αποδεχθεί σημαντική μείωση του επιτρεπόμενου αποτυπώματος CO₂ έως το 2030, κάτι που μειώνει αυτομάτως και το ύψος της επιδότησης αντιστάθμισης. Με λίγα λόγια, τα όποια πλεονεκτήματα του CISAF είναι λιγότερα από τα μειονεκτήματα, με τον χρόνο να κυλά και την εγχώρια βιομηχανία να λυγίζει κάτω από το βάρος του δυσβάστακτου ενεργειακού κόστους.
Σε κάθε περίπτωση, η όποια λύση τελικά προκριθεί εκτιμάται πως θα είναι αισθητά χαμηλότερου κόστους από τα 270 εκατ. το χρόνο, συνδυάζοντας ενδεχομένως μερικά στοιχεία του ιταλικού μοντέλου και του CISAF.
