Μια ενδιαφέρουσα διοικητική υπόθεση γύρω από τις χρεώσεις που επιβάλλονται σε φωτοβολταϊκούς σταθμούς έρχεται στο προσκήνιο στην Κρήτη, μετά την προσφυγή δύο ενεργειακών εταιρειών κατά της εγγραφής τους στον κατάλογο δημοτικών οφειλών του Δήμου Σητείας για τέλη καθαριότητας και φωτισμού και δημοτικό φόρο ηλεκτροδοτούμενων χώρων.
Η υπόθεση αφορά τις εταιρείες ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Ε. και ΜΑΡΟΥΛΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Ε., οι οποίες προσέφυγαν στις 30 Απριλίου 2026 κατά των συγκεκριμένων χρεώσεων για τους φωτοβολταϊκούς σταθμούς τους. Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Κρήτης, με απόφαση που εκδόθηκε στον Άγιο Νικόλαο στις 28 Ιουλίου, απέρριψε τελικά την προσφυγή ως απαράδεκτη, χωρίς δηλαδή να προχωρήσει σε ουσιαστική κρίση επί του εάν οι επίμαχες δημοτικές χρεώσεις είναι νόμιμες ή όχι.
Η τελευταία αυτή παράμετρος έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η απόφαση δεν δικαιώνει επί της ουσίας ούτε τον Δήμο ούτε τις εταιρείες ως προς το ζήτημα των τελών. Η απόρριψη βασίζεται στην κρίση ότι η Αποκεντρωμένη Διοίκηση δεν έχει αρμοδιότητα να εξετάσει με τη συγκεκριμένη διαδικασία την προσβαλλόμενη πράξη, καθώς αυτή είναι ενσωματωμένη στους λογαριασμούς ηλεκτρικής ενέργειας.
Πώς ξεκίνησε η διαφορά
Οι δύο εταιρείες στράφηκαν κατά της εγγραφής τους στον κατάλογο χρεώσεων δημοτικών οφειλών του Δήμου Σητείας, οι οποίες διατηρούνται και εκτελούνται μέσω των λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος. Η υπόθεση αφορά τέσσερις παροχές ηλεκτρικής ενέργειας που συνδέονται με τους φωτοβολταϊκούς σταθμούς των εταιρειών.
Στους λογαριασμούς της 15ης Απριλίου 2026 είχαν ενσωματωθεί ανά παροχή δημοτικά τέλη καθαριότητας και φωτισμού 84,93 ευρώ και δημοτικός φόρος ηλεκτροδοτούμενων χώρων 8,15 ευρώ, δηλαδή συνολική επιβάρυνση 93,08 ευρώ ανά παροχή.
Το οικονομικό ύψος της συγκεκριμένης διαφοράς είναι περιορισμένο. Η σημασία της υπόθεσης, ωστόσο, βρίσκεται περισσότερο στο θεσμικό ζήτημα που αναδεικνύεται γύρω από τις δημοτικές χρεώσεις εγκαταστάσεων παραγωγής ενέργειας και τις διαδικασίες μέσω των οποίων αυτές μπορούν να αμφισβητηθούν.
Γιατί απορρίφθηκε η προσφυγή
Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση ξεκαθαρίζει ότι ο έλεγχος νομιμότητας που ασκεί αφορά αποφάσεις μονομελών και συλλογικών οργάνων των ΟΤΑ πρώτου βαθμού.
Στην προκειμένη περίπτωση έκρινε ότι δεν υφίσταται αρμοδιότητα της Γραμματέως της Αποκεντρωμένης Διοίκησης να εξετάσει την ειδική διοικητική προσφυγή, επειδή αυτή στρέφεται κατά πράξης που έχει ενσωματωθεί στους τέσσερις λογαριασμούς κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας του προμηθευτή. Για τον λόγο αυτό η προσφυγή δεν έγινε αποδεκτή ως προς το τυπικό της μέρος και απορρίφθηκε ως απαράδεκτη.
Η διάκριση είναι κρίσιμη. Η διοικητική απόφαση δεν εξετάζει επί της ουσίας τους λόγους με τους οποίους οι δύο εταιρείες αμφισβήτησαν τα τέλη, αλλά σταματά στο ζήτημα της αρμοδιότητας και του παραδεκτού της διαδικασίας.
Ανοιχτός ο δρόμος για νέα προσφυγή
Η υπόθεση, πάντως, δεν κλείνει οριστικά με την απόφαση της 28ης Ιουλίου. Προβλέπεται ότι μέσα σε διάστημα ενός μήνα από την κοινοποίησή της μπορεί να ασκηθεί προσφυγή ενώπιον της Ειδικής Επιτροπής του άρθρου 152 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, η οποία εδρεύει στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Κρήτης στο Ηράκλειο.
Η συγκεκριμένη περίπτωση αναδεικνύει μία λιγότερο προβεβλημένη πλευρά της ανάπτυξης των ΑΠΕ. Πέρα από τις άδειες, τους όρους σύνδεσης και τη χωροθέτηση, η λειτουργία των ενεργειακών εγκαταστάσεων συναντά και το πλέγμα της τοπικής φορολογίας και των δημοτικών τελών.
Στη Σητεία, πάντως, η ουσία της συγκεκριμένης διαφοράς παραμένει ανοιχτή. Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση δεν αποφάνθηκε εάν οι φωτοβολταϊκοί σταθμοί οφείλουν ή όχι τις επίμαχες χρεώσεις, αλλά έκρινε ότι η συγκεκριμένη προσφυγή δεν μπορούσε να εξεταστεί από την ίδια με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε. Αυτή είναι και η ουσιαστικότερη παράμετρος της απόφασης, καθώς αποφεύγεται το λανθασμένο συμπέρασμα ότι υπήρξε δικαστική ή διοικητική επικύρωση των ίδιων των δημοτικών τελών.
