Σε ένα πρωτοφανές τεστ για τα ηλεκτρικά δίκτυα της Ευρώπης και των ΗΠΑ αναμένεται να εξελιχθεί η ολική έκλειψη Ηλίου της 12ης Αυγούστου 2026, καθώς η απότομη μείωση της ηλιακής ακτινοβολίας θα προκαλέσει σημαντικές μεταβολές στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από φωτοβολταϊκά.
Η έκλειψη θα διασχίσει τη Σιβηρία, την Αρκτική, τη Γροιλανδία και την Ισλανδία, πριν φτάσει στη βόρεια Ισπανία και τη βορειοανατολική Πορτογαλία. Πρόκειται για την πρώτη ολική έκλειψη Ηλίου που θα είναι ορατή από την ηπειρωτική Ευρώπη από το 1999.
Μεγάλο μέρος της Ευρώπης θα βρεθεί στη ζώνη μιας βαθιάς μερικής έκλειψης, ενώ τμήματα των ανατολικών ΗΠΑ και του Κεμπέκ θα επηρεαστούν από μικρότερη μερική έκλειψη.
Πρόκληση για τα δίκτυα με υψηλή συμμετοχή φωτοβολταϊκών
Το φαινόμενο αποτελεί μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα δοκιμή για τα ηλεκτρικά συστήματα, καθώς η ηλιακή ακτινοβολία θα μειωθεί ταυτόχρονα σε μεγάλη γεωγραφική έκταση, επηρεάζοντας πολλές φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις.
Η πρόκληση είναι ακόμη μεγαλύτερη στις αγορές όπου έχουν αναπτυχθεί μαζικά φωτοβολταϊκά σε στέγες. Η πτώση της παραγωγής από τα φωτοβολταϊκά αυξάνει παράλληλα το φορτίο που πρέπει να καλύψει το ηλεκτρικό δίκτυο, δοκιμάζοντας την ικανότητα των διαχειριστών να ενεργοποιήσουν γρήγορα διαθέσιμη παραγωγή, μονάδες αιχμής και συστήματα αποθήκευσης.
Καθοριστικό ρόλο θα παίξουν και οι καιρικές συνθήκες. Οι νεφώσεις επηρεάζουν τόσο την ορατότητα της έκλειψης όσο και την ένταση της μεταβολής στην ηλιακή παραγωγή.
Οι τρέχουσες εκτιμήσεις δείχνουν καλύτερες συνθήκες σε Μαδρίτη, Παρίσι και Λονδίνο, ενώ μεγαλύτερη νεφοκάλυψη αναμένεται στο Άμστερνταμ και το Βερολίνο. Στο Ρέικιαβικ, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στη ζώνη της ολικότητας, η αυξημένη νεφοκάλυψη ενδέχεται να περιορίσει σημαντικά την ορατότητα του φαινομένου.
Η Γερμανία στο επίκεντρο
Παρά το γεγονός ότι οι απώλειες στην ημερήσια ηλιακή ακτινοβολία θα είναι σχετικά περιορισμένες, οι επιπτώσεις στη λειτουργία των ηλεκτρικών δικτύων μπορεί να είναι σημαντικές.
Σύμφωνα με τη μοντελοποίηση της Solcast, η Γερμανία αναμένεται να καταγράψει τη μεγαλύτερη συνολική απώλεια μεταξύ των περιοχών που εξετάστηκαν, περίπου 1.250 MWh, ενώ ο ρυθμός επαναφοράς της ηλιακής παραγωγής μπορεί να φτάσει έως και τα 13.150 MW ανά ώρα.
Στη Γαλλία η απώλεια εκτιμάται σε περίπου 540 MWh, με τον μέγιστο ρυθμό μεταβολής της παραγωγής να φτάνει τα 5.070 MW ανά ώρα.
Στην Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο οι συνολικές απώλειες υπολογίζονται σε περίπου 1.050 MWh και 920 MWh, αντίστοιχα. Ωστόσο, η Ολλανδία αναμένεται να αντιμετωπίσει πολύ απότομη μεταβολή, με ρυθμό έως 6.120 MW ανά ώρα, έναντι 3.800 MW ανά ώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Στη Βόρεια Αμερική οι επιπτώσεις αναμένεται να είναι μικρότερες. Ο ISO-NE εκτιμάται ότι θα χάσει περίπου 550 MWh, με μέγιστο ρυθμό μεταβολής 1.180 MW ανά ώρα, ενώ ο NYISO περίπου 340 MWh, με ρυθμό έως 790 MW ανά ώρα.
Η «παγίδα» του χρονισμού
Το παράδοξο είναι ότι οι μεγαλύτερες απώλειες ημερήσιας ηλιακής ακτινοβολίας δεν αναμένονται απαραίτητα στις περιοχές όπου η έκλειψη θα είναι βαθύτερη.
Στην Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο η απώλεια εκτιμάται περίπου στο 1% της ημερήσιας ακτινοβολίας, καθώς η έκλειψη θα σημειωθεί αργά το απόγευμα, όταν ο Ήλιος βρίσκεται ήδη χαμηλά και η συνεισφορά του στη συνολική ημερήσια παραγωγή είναι περιορισμένη.
Αντίθετα, στην Ισλανδία η απώλεια αναμένεται να προσεγγίσει το 3%, ενώ στη Γροιλανδία μπορεί να φτάσει έως και το 6%.
Στη Βόρεια Αμερική, η μερική έκλειψη θα σημειωθεί πιο κοντά στο ηλιακό μεσημέρι. Η Νέα Υόρκη αναμένεται να χάσει περίπου 2% της ημερήσιας ηλιακής ακτινοβολίας, ενώ στο Κεμπέκ οι απώλειες μπορεί να ανέλθουν σε 3%-4%.
Το κρίσιμο στοιχείο για τα ευρωπαϊκά δίκτυα είναι ότι η πτώση της ηλιακής παραγωγής λόγω της έκλειψης θα ακολουθηθεί σχεδόν άμεσα από τη φυσιολογική μείωση της παραγωγής καθώς πλησιάζει η δύση του Ηλίου.
Έτσι, οι διαχειριστές των δικτύων θα κληθούν να αντιμετωπίσουν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα δύο διαδοχικές μεταβολές στην ηλιακή παραγωγή, καθιστώντας την έκλειψη της 12ης Αυγούστου μια ιδιαίτερα χρήσιμη πραγματική δοκιμή για την ευελιξία, την αποθήκευση και την ανθεκτικότητα των ηλεκτρικών συστημάτων απέναντι στην ολοένα μεγαλύτερη διείσδυση των φωτοβολταϊκών.
Πηγή: pv-magazine
