Τα ξαναπαιγμένα έργα, σπανίως κόβουν πολλά εισιτήρια. Για τις υποθέσεις με τις προσπάθειες επιχειρηματιών να χτίσουν στο Σαρακήνικο της Μήλου, ισχύει το ίδιο. Προφανώς έχει ευρύ ακροατήριο, η επαναλαμβανόμενη περιγραφή ενός αδηφάγου επιχειρηματία που θέλει να ορμήξει στις καλύτερές μας περιοχές για να βγάλει πολλά λεφτά και έρχεται στην συνέχεια κάποιο όργανο του Κράτους για να βάλει «φρένο». Υπάρχει βέβαια και ένα άλλο ακροατήριο, αυτό των επενδυτών, που ακούν για ακύρωση και μπλεξίματα σε μια καταρχάς αδειοδοτημένη επένδυση σε ευνομούμενη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στρίβουν τρέχοντας.
Αν η χώρα μας, όπως προσωπικά εύχομαι, έχει αποφασίσει ότι δεν πρέπει να χτίζουμε σε περιοχές με τα χαρακτηριστικά του Σαρακήνικου, οφείλει να το νομοθετήσει. Και αυτό να είναι ξεκάθαρο για όλους. Αν από την άλλη έχει αποφασίσει ότι το επιτρέπει, τότε πρέπει να προστατεύσει τον επενδυτή. Λέγεται ασφάλεια δικαίου και αποτελεί την βασική εγγύηση για να γίνονται δουλειές, επενδύσεις από αυτές που φέρνουν λεφτά σε έναν τόπο, παντού στον αναπτυγμένο κόσμο.
Εν προκειμένω η κυβέρνηση που πράγματι έχει υλοποιήσει σειρά μεταρρυθμίσεων, τα θέματα χωροταξίας αν και το έχει προσπαθήσει δεν τα έχει προωθήσει με τον ρυθμό που θα έπρεπε. Τα τοπικά χωροταξικά σχέδια, που είναι βέβαιο ότι αποτελούν μια δύσκολη δουλειά, ακόμα αναζητούνται. Ελάχιστα βρίσκονται κοντά στην ολοκλήρωση τους. Και επειδή πολλοί αναρωτιούνται τι μεταρρυθμίσεις δεν έχει υλοποιήσει η κυβέρνηση και θα μείνουν σε εκκρεμότητα για μετά τις εκλογές, αυτή είναι μια από αυτές. Από τις πιο βασικές, να ξέρουν όλοι στην χώρα τι και που μπορεί να χτίσει κάποιος.
Όλη αυτή εκκρεμότητα, συνεχίζει να αφήνει έδαφος στο «αλισβερίσι» του πολίτη με τις μορφές του Κράτος. Αρκεί να θυμηθούμε πως λειτουργούσε αυτό το «αλισβερίσι», με τους φορολογικούς ελέγχους, προ ΑΑΔΕ. Έρχονταν ο δημόσιος υπάλληλος, κάτι έβρισκε πάντα και αυτόματα άνοιγε ένα περιθώριο προσωπικής διαπραγμάτευσης. Ε αυτό περιορίστηκε δραματικά. Οι επιτόπιοι έλεγχοι είναι πλέον σπάνιοι. Γιατί οι ηλεκτρονικοί είναι καλύτεροι. Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει σε όλες τις σχέσεις του πολίτη με το Κράτος. Ούτε περιφέρειες, ούτε δήμοι, ούτε αποκεντρωμένες υπηρεσίες, που να έρχονται σε επαφή με τον πολίτη. Ηλεκτρονικά και ξεκάθαρα όλα. Ανεβασμένα στο διαδίκτυο ώστε να μπορούν και να ελέγχονται.
Αν ψάξει κάποιος σε όλο το μήκος και το πλάτος, αυτού που λέμε δημόσιο, θα βρει δεκάδες παρόμοια απομεινάρια, αυτού του παλιού αναποτελεσματικού κράτους, το οποίο αυτή η κυβέρνηση ξεκίνησε να μεταρρυθμίζει. Οι πολίτες περιμένουν από αυτή την σημερινή κυβέρνηση να τρέξει και να ολοκληρώσει αυτή τη δουλειά..
