Την ανάγκη για επενδύσεις, τεχνογνωσία, σύγχρονη διοίκηση, διαχειριστική επάρκεια και συνεργασίες στον τομέα της διαχείρισης των υδάτων ανέδειξε ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, κατά τη συνέχιση της επεξεργασίας του σχεδίου νόμου του ΥΠΕΝ με τίτλο «Επέκταση αρμοδιοτήτων της Εταιρείας Υδρεύσεως και Αποχετεύσεως Πρωτευούσης και της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, ενίσχυση της Ρυθμιστικής Αρχής Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων, ρυθμίσεις για τον Οργανισμό Διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας Ανώνυμη Εταιρεία και λοιπές διατάξεις». Παράλληλα, ανακοίνωσε την κατάθεση τριών σημαντικών νομοτεχνικών βελτιώσεων, οι οποίες προέκυψαν μέσα από τη δημόσια διαβούλευση και τις συζητήσεις στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.
Ξεκινώντας την τοποθέτησή του, ο υπουργός αναφέρθηκε στις δύο εισαγγελικές έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη για την ποιότητα του πόσιμου νερού στη Σιθωνία Χαλκιδικής και στη Νυμφόπετρα του Δήμου Βόλβης. Ειδικότερα, έκανε λόγο για την έλλειψη ενεργού αποχετευτικού δικτύου στην Τρανή Αμμούδα και στον Όρμο Παναγιάς, αλλά και για τη Νυμφόπετρα, όπου καταγράφηκαν αυξημένες συγκεντρώσεις ουρανίου και φθορίου, φαινόμενο που αποδίδεται στην υπεράντληση των γεωτρήσεων σε ολοένα μεγαλύτερα βάθη.
«Μιλάμε για δύο περιοχές της πατρίδας μας, όχι για κάποια "άλλη Ελλάδα", αλλά για την Ελλάδα του σήμερα, του 2026. Πρόκειται για περιοχές που καλύπτονται από το νομοσχέδιο που συζητάμε, όπου πολίτες καταναλώνουν νερό το οποίο πλέον αποτελεί αντικείμενο δικαστικής διερεύνησης, καθώς υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι ενδέχεται να είναι επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Είστε ικανοποιημένοι, κυρίες και κύριοι της Αντιπολίτευσης, από το υφιστάμενο πλαίσιο; Το σημερινό μοντέλο διαχείρισης στερείται σχεδιασμού, λειτουργεί συχνά χωρίς επαρκή έλεγχο και πρόληψη και, σε ορισμένες περιπτώσεις, θέτει σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί», υπογράμμισε.
Ο κ. Παπασταύρου στάθηκε ιδιαίτερα στον κατακερματισμό των αρμοδιοτήτων για την ύδρευση και την αποχέτευση στην Αττική. Όπως ανέφερε, από τους 62 δήμους της Περιφέρειας, οι 36 υδρεύονται από την ΕΥΔΑΠ, τέσσερις προμηθεύονται νερό από την εταιρεία, αλλά τα δίκτυα ανήκουν στους δήμους, τρεις διαθέτουν μεικτό σύστημα, ενώ 11 λαμβάνουν νερό από την ΕΥΔΑΠ χωρίς να υπάγονται στην αρμοδιότητά της. Επιπλέον, σε 16 δήμους οι δημοτικές ενότητες λειτουργούν με διαφορετικά μοντέλα ύδρευσης: επτά υδρεύονται από την ΕΥΔΑΠ, δώδεκα προμηθεύονται νερό από αυτήν αλλά διατηρούν δημοτικά δίκτυα και δέκα εφαρμόζουν μεικτό σύστημα.
Αντίστοιχη εικόνα παρουσιάζεται και στην αποχέτευση. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, από τους 86 δήμους και δημοτικές ενότητες της Αττικής, οι 68 εξυπηρετούνται από το δίκτυο αποχέτευσης της ΕΥΔΑΠ, τέσσερις λειτουργούν με μεικτό σύστημα, ενώ 14 παραμένουν εκτός οργανωμένου αποχετευτικού δικτύου. «Το υφιστάμενο μοντέλο διαχείρισης έχει εξαντλήσει τα όριά του. Η αδράνεια δεν αποτελεί λύση», σημείωσε.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι η κυβέρνηση έχει αποδείξει, μέσα από μεταρρυθμίσεις όπως η δημιουργία του ΟΦΥΠΕΚΑ με τη συνένωση 36 φορέων, πως όταν υπάρχει διοικητικός κατακερματισμός και διάσπαση αρμοδιοτήτων προχωρά σε θεσμικές παρεμβάσεις που ενισχύουν την αποτελεσματικότητα και τη λογοδοσία. «Το ίδιο κάνουμε και σήμερα», ανέφερε, θέτοντας το δίλημμα αν η χώρα θα παραμείνει εγκλωβισμένη σε ένα ξεπερασμένο μοντέλο ή θα προχωρήσει στις απαραίτητες αλλαγές.
Στη συνέχεια, ο υπουργός παρουσίασε τρεις νομοτεχνικές βελτιώσεις στο σχέδιο νόμου, επισημαίνοντας ότι προσθέτουν επιπλέον δικλείδες ασφαλείας και ενσωματώνουν παρατηρήσεις που διατυπώθηκαν τόσο κατά τη δημόσια διαβούλευση όσο και στις συνεδριάσεις της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής από βουλευτές όλων των παρατάξεων και εκπροσώπους φορέων.
Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του, ο κ. Παπασταύρου υπογράμμισε: «Όποιος λέει "όχι" στη μεταρρύθμιση, στην πραγματικότητα λέει "ναι" στο σημερινό καθεστώς. Λέει "ναι" στα πεπαλαιωμένα δίκτυα, στις διαρροές, στην αδυναμία αξιοποίησης ευρωπαϊκών πόρων και στη διαιώνιση προβλημάτων που ταλαιπωρούν πολίτες και τοπικές κοινωνίες εδώ και δεκαετίες. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι σε ένα μοντέλο του χθες ή θα κάνουμε το βήμα προς το αύριο; Εμείς επιλέγουμε τον δρόμο της ευθύνης. Το οφείλουμε στις επόμενες γενιές».
