Η μεγαλύτερη διείσδυση των οικιακών φωτοβολταϊκών μπορεί να λειτουργήσει ως «ανάχωμα» στην αυξανόμενη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας για κλιματισμό, καθώς οι υψηλότερες θερμοκρασίες αναμένεται να αυξήσουν σημαντικά την κατανάλωση στην Ιταλία τις επόμενες δεκαετίες.
Μελέτη των Lucia Piazza και Francesco Pietro Colelli, που δημοσιεύθηκε στο Environmental Research: Energy, εκτιμά ότι η επέκταση των φωτοβολταϊκών θα μπορούσε να καλύψει σχεδόν το ήμισυ της πρόσθετης ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας που θα απαιτηθεί για την ψύξη των κατοικιών έως το 2050.
Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι η άνοδος της θερμοκρασίας θα αυξήσει την κατανάλωση για κλιματισμό κατά 2 έως 3 TWh τον χρόνο έως τα μέσα του αιώνα, ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 5% της σημερινής οικιακής κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας.
Εάν η εγκατάσταση φωτοβολταϊκών παρέμενε στα σημερινά επίπεδα, η πρόσθετη ζήτηση θα ήταν σημαντικά υψηλότερη. Σε ένα τέτοιο σενάριο, η αύξηση θα μπορούσε να φτάσει το 44% σε σχέση με το βασικό σενάριο, αγγίζοντας περίπου τις 1,6 TWh το 2030 και τις 2,8 TWh το 2050.
Η εικόνα αλλάζει αισθητά εάν συνεχιστεί η ανάπτυξη των οικιακών φωτοβολταϊκών. Το ποσοστό των ιταλικών νοικοκυριών με φωτοβολταϊκά εκτιμάται ότι μπορεί να αυξηθεί από περίπου 6% σήμερα σε 14%-15% το 2030 και 22%-24% το 2050. Σε αυτή την περίπτωση, η πρόσθετη ενέργεια που θα απαιτείται από το δίκτυο περιορίζεται σε 1,3 TWh το 2030 και 1,5 TWh το 2050.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η συμβολή των φωτοβολταϊκών κατά τις ημέρες με τις υψηλότερες θερμοκρασίες, όταν αυξάνεται κατακόρυφα η χρήση των κλιματιστικών. Η παραγωγή από τις οικιακές εγκαταστάσεις μπορεί να περιορίσει την άντληση ηλεκτρικής ενέργειας από το δίκτυο έως και 68%, ενώ κατά τις ώρες αιχμής του καλοκαιριού η πρόσθετη ζήτηση μειώνεται κατά 15%-18%.
Η γεωγραφική κατανομή των φωτοβολταϊκών, ωστόσο, δημιουργεί διαφορετικές συνθήκες από περιοχή σε περιοχή. Ο βορράς και τα νησιά της Ιταλίας, όπου η εγκατάσταση οικιακών φωτοβολταϊκών είναι περισσότερο διαδεδομένη, επωφελούνται περισσότερο από την παραγωγή κατά τις ώρες υψηλής ζήτησης.
Αντίθετα, μεγάλες πόλεις της κεντρικής και νότιας Ιταλίας, όπως η Ρώμη, η Νάπολη και το Παλέρμο, αντιμετωπίζουν υψηλότερες θερμοκρασίες και αυξημένη ανάγκη για ψύξη, αλλά διαθέτουν μικρότερη διείσδυση οικιακών φωτοβολταϊκών. Έτσι, η δυνατότητα περιορισμού της επιβάρυνσης του δικτύου παραμένει χαμηλότερη.
Οι ερευνητές θεωρούν ότι η ενεργειακή πολιτική θα πρέπει να λάβει υπόψη αυτή την απόκλιση, προσαρμόζοντας τα κίνητρα για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών όχι μόνο στο διαθέσιμο ηλιακό δυναμικό ή στην οικονομική δυνατότητα των νοικοκυριών, αλλά και στον βαθμό έκθεσης κάθε περιοχής στην κλιματική αλλαγή.
Με αυτόν τον τρόπο, τα φωτοβολταϊκά στις στέγες μπορούν να λειτουργήσουν όχι μόνο ως εργαλείο περιορισμού των εκπομπών, αλλά και ως μέσο ενίσχυσης της ανθεκτικότητας του ηλεκτρικού δικτύου, ιδιαίτερα στις περιόδους ακραίας ζέστης, όταν η ζήτηση για κλιματισμό βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδό της.
Πηγή: pv-magazine
