Σε ριζική αναδιάρθρωση του προγράμματος επιδότησης οικιακών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας προχωρά η Σλοβακία, περιορίζοντας δραστικά τη χρηματοδότηση για φωτοβολταϊκά στις στέγες και μεταφέροντας περισσότερους πόρους στις αντλίες θερμότητας και στους λέβητες βιομάζας.
Η αλλαγή δεν αποτελεί απλώς δημοσιονομική περικοπή. Αποτυπώνει μια διαφορετική προσέγγιση στην ενεργειακή μετάβαση: οι κρατικές ενισχύσεις δεν θα συνδέονται πλέον τόσο με την εγκατάσταση όσο το δυνατόν μεγαλύτερης φωτοβολταϊκής ισχύος, αλλά με την πραγματική εξοικονόμηση ενέργειας, την ιδιοκατανάλωση και τη μείωση των εκπομπών από τη θέρμανση των κατοικιών.
Από τα 4.025 στα 1.150 ευρώ
Η Σλοβακική Υπηρεσία Καινοτομίας και Ενέργειας, SIEA, αλλάζει εκ βάθρων το πρόγραμμα «Zelená domácnostiam» –«Πράσινα Νοικοκυριά»– το οποίο λειτουργεί από το 2015.
Η μεγαλύτερη ανατροπή αφορά τα οικιακά φωτοβολταϊκά:
Η μέγιστη επιλέξιμη ισχύς περιορίζεται στα 2 kW, από 3 kW ή ακόμη και 7 kW που ίσχυε ανάλογα με την κατηγορία.
Η ανώτατη επιδότηση μειώνεται από 4.025 ευρώ σε μόλις 1.150 ευρώ.
Πρόκειται για περικοπή 2.875 ευρώ ή περίπου 71,4%.
Ακόμη εντονότερη είναι η μείωση στο παράλληλο πρόγραμμα «Zelená solidarita», το οποίο αφορά νοικοκυριά με χαμηλά εισοδήματα και μπορεί να καλύπτει έως το 90% της επιλέξιμης δαπάνης. Η μέγιστη ενίσχυση για φωτοβολταϊκά σε αυτή την κατηγορία υποχωρεί από 6.300 σε 1.800 ευρώ, επίσης κατά περίπου 71%.
Γιατί περιορίζεται η επιδότηση
Η SIEA υποστηρίζει ότι η απόφαση βασίστηκε σε ανάλυση της πραγματικής λειτουργίας των εγκαταστάσεων. Σύμφωνα με την υπηρεσία, πολλά νοικοκυριά που τοποθέτησαν μεγαλύτερα φωτοβολταϊκά συστήματα δεν μπορούσαν να καταναλώσουν την παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια τις ώρες της ηλιοφάνειας.
Ως αποτέλεσμα, μεγάλο μέρος της παραγωγής διοχετευόταν στο δίκτυο αντί να χρησιμοποιείται επιτόπου. Η κυβέρνηση θεωρεί επομένως ότι η επιδότηση μεγάλων οικιακών συστημάτων δεν προσφέρει πάντοτε το αναμενόμενο όφελος στον ίδιο τον καταναλωτή ούτε αποτελεί την αποδοτικότερη χρήση των διαθέσιμων δημόσιων πόρων.
Η νέα λογική είναι να επιδοτούνται μικρότερες εγκαταστάσεις, περισσότερο προσαρμοσμένες στην ημερήσια κατανάλωση ενός νοικοκυριού. Πρόκειται ουσιαστικά για στροφή από τη μεγιστοποίηση της εγκατεστημένης ισχύος στη μεγιστοποίηση της ιδιοκατανάλωσης.
Η επιλογή αυτή αγγίζει ένα ευρύτερο πρόβλημα που εμφανίζεται σε αρκετές ευρωπαϊκές αγορές: όσο αυξάνονται τα φωτοβολταϊκά, εντείνεται η παραγωγή τις μεσημεριανές ώρες, όταν συχνά η ζήτηση είναι περιορισμένη. Χωρίς μπαταρίες, ευέλικτα τιμολόγια ή δυνατότητα μεταφοράς της κατανάλωσης, η επιπλέον ηλεκτροπαραγωγή μπορεί να έχει μειωμένη οικονομική αξία και να επιβαρύνει τη λειτουργία του δικτύου.
